Przejdź do zawartości

Benno Hann von Weyhern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Benno Hann von Weyhern
Ilustracja
Benno Hann von Weyhern w 1878 r.
General der Kavallerie General der Kavallerie
Data i miejsce urodzenia

23 października 1808
Lubin

Data i miejsce śmierci

2 listopada 1890
Frankfurt nad Odrą

Przebieg służby
Lata służby

1827–1881

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Jednostki

5. Pułk Huzarów

Stanowiska

Dowódca II Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Gwelfów (Hanower) Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Ernestyński (Saksonia)

Otto Rudolf Benno Hann von Weyhern (ur. 23 października 1808 w Lubinie, zm. 2 listopada 1890 we Frankfurcie nad Odrą) – generał kawalerii Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, dowódca II Korpusu Armijnego z dowództwem w Szczecinie, honorowy obywatel Bydgoszczy.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 października 1808 r. w Lubinie na Łużycach. Ukończył szkołę kadetów w Dreźnie. 10 października 1824 r. wstąpił do regularnej służby wojskowej w 3. Pułku Huzarów, a pierwszy stopień oficerski uzyskał w 1827 roku[1].

Już jako rotmistrz i dowódca szwadronu wziął udział w wojnie z Danią w 1848 r. Po powrocie z frontu na krótko wystąpił z wojska. Był to wyraz dezaprobaty dla odmowy oczekiwanego przez niego awansu. Niebawem powrócił do służby i jako porucznik objął dowództwo 1. regimentu dragonów w armii Szlezwiku-Holsztyna. W tej formacji odbył kampanię wojenną w 1849 r. Po jej zakończeniu przeniósł się do Halle, obranego przez siebie miejsca zakwaterowania.

W 1852 został powołany do armii pruskiej jako major à la suite 2. Pułku Dragonów z jednoczesnym przydziałem na stanowisko dyrektora szkoły kawalerii w Schwedt[2]. Potem sprawował funkcję dowódcy kilku formacji kawaleryjskich. Od 1856 roku dowodził 5. Pułkiem Huzarów Blüchera stacjonującym w Słupsku[3]. Z kolei w 1858 roku objął dowództwo nad 10. Brygadą Kawalerii w Poznaniu, a wkrótce 7. Brygadą w Magdeburgu, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor) w 1863 roku[4].

W związku z wybuchem wojny z Austrią, w 1866 roku powierzono mu dowództwo 2. Dywizji Kawalerii, która weszła w skład korpusu kawaleryjskiego I Armii walczącej pod rozkazami księciem Albrechta. Była to jednostka złożona z 2 brygad, 5 regimentów i 2 baterii artylerii konnej. Wzięła ona udział bitwie pod Königgrätz. Hann von Weyhern uczestniczył w bezpośrednim starciu dowodząc 4. regimentem ułanów, walczącym z heskimi kirasjerami ścigającymi pruskich huzarów i dragonów. Powstrzymał ich atak i zmusił do odwrotu.

Po zakończeniu wojny został mianowany generałem porucznikiem (niem. Generalleutnant) i otrzymał dowództwo nad 4. Dywizją Piechoty stacjonującą w Bydgoszczy[5]. W mieście przebywał w latach 1866–1870. Był najstarszym stopniem oficerem bydgoskiego garnizonu. W 1870 r. ruszył na czele swojej dywizji na wojnę z Francją. Uczestniczył w oblężeniu Metzu, a następnie Paryża. Stacjonował wówczas w pobliskim Champigny. Wziął także udział w oblężeniu Dijon zajętego przez oddziały powstańcze J. Garibaldiego.

22 marca 1871 roku został mianowany generałem dowodzącym II Korpusem Armijnym w Szczecinie, zaś 16 czerwca tego roku otrzymał stopień generała kawalerii (niem. General der Kavallerie)[6]. W 1872 r. został szefem 5. Pomorskiego Regimentu Huzarów im. Blüchera[7].

14 czerwca 1881 roku przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał wówczas we Frankfurcie nad Odrą, gdzie zmarł 2 listopada 1890 roku.

Honorowy Obywatel Bydgoszczy

[edytuj | edytuj kod]

21 stycznia 1878 r. magistrat Bydgoszczy wystąpił z wnioskiem o nadanie mu godności honorowego obywatela miasta. Rada miejska wniosek ten zatwierdziła uchwałą z 8 lipca 1878 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zasługi wojenne generała, jego owocną i pomyślną współpracę z władzami miasta podczas jego pobytu w Bydgoszczy. Podkreślono również jego zainteresowanie sprawami Bydgoszczy i stałą życzliwość dla miasta, w którym zamieszkiwał jedynie 4 lata.

Jedną z przesłanek do uhonorowania jego osoby było założenie przez niego fundacji imienia rodziny Hann von Weyhern, której fundatorami był generał (3 tys. marek) i jego siostra Hedwig (1 tys. marek). Kapitał fundacji wzrósł następnie do ponad 10 tys. marek. Z odsetek wspierano najuboższych mieszkańców miasta.

Uroczystość nadania godności Honorowego Obywatela Bydgoszczy odbyła się 18 lipca 1878, w roku, w którym obchodził jubileusz 50-lecia swojej służby.

W okresie pruskim nazwę Hann von Weyhernplatz nosił współczesny plac Kościeleckich.

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia gen. Hanna von Weyherna to między innymi[7]:

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Rangliste 1828 ↓, s. 127.
  2. ↑ Rangliste 1853 ↓, s. 138.
  3. ↑ Rangliste 1857 ↓, s. 174.
  4. ↑ Rangliste 1863 ↓, s. 68.
  5. ↑ Rangliste 1869 ↓, s. 63.
  6. ↑ Rangliste 1872 ↓, s. 50.
  7. ↑ a b Rangliste 1889 ↓, s. 290.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Benno_Hann_von_Weyhern&oldid=78401004”