Binjamin Ganc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Benny Gantz)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binjamin Ganc
בני גנץ
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1959
Kefar Achim,  Izrael
Przebieg służby
Lata służby od 1977
Siły zbrojne Siły Obronne Izraela
Jednostki Brygada Spadochronowa (1977-1997)
Jednostka Szaldag
Dywizja Libanu (1999-2000)
Dywizja Judei i Samarii (2000-2001)
Północne Dowództwo (2001-2009)
Stanowiska dowódca Jednostki Szaldag (1989-1992)
dowódca Brygady Spadochronowej (1995-1997)
dowódca Dywizji Libanu (1999-2000)
dowódca Dywizji Judei i Samarii (2000-2001)
Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela (2011-)
Główne wojny i bitwy Wojna libańska,
Pierwsza intifada,
Intifada Al-Aksa,
II wojna libańska,
Operacja „Ochronny Brzeg”
Odznaczenia
Wojna libańska II wojna libańska

Binjamin „Beni” Ganc, Benny Gantz (ur. 9 czerwca 1959 roku w Kefar Achim) – izraelski dowódca wojskowy w stopniu generała porucznika, oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela, od lutego 2011 do lutego 2015 Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.

Młodość[edytuj]

Ganc urodził się i dorastał w moszawie Kefar Achim, położonym na równinie Szaron. Jego matka, Malka, pochodziła z miasta Mezőkovácsháza na Węgrzech i podczas Holocaustu przeżyła hitlerowski obóz koncentracyjny Bergen-Belsen. Jego ojciec, Nachum Ganc pochodził z Siedmiogrodu w Rumunii[1]. Zimą 1947 roku usiłował on dostać się do Mandatu Palestyny na pokładzie nielegalnego statku „Chajjim Arlozorow”. Statek został zatrzymany 28 lutego przez okręty Royal Navy i odeskortowany na wyspę Cypr, gdzie wszystkich żydowskich uchodźców z Europy umieszczono w obozie dla internowanych[2]. Po powstaniu w 1948 roku niepodległego państwa Izrael, przyjechał do Ziemi Izraela i przyłączył się do grupy założycieli moszawu Kefar Achim. Tam poznał swoją żonę i późniejszą matkę Beniego Ganca.

Ganc ukończył szkołę z internatem w Ramat ha-Szaron. Następnie uzyskał tytuł licencjata historii na Uniwersytecie Tel Awiwu oraz tytuł magistra nauk politycznych na Uniwersytecie Hajfy.

Służba wojskowa[edytuj]

Brygada Spadochronowa[edytuj]

W 1977 roku rozpoczął służbę wojskową w Siłach Obronnych Izraela. Po odbyciu obowiązkowego szkolenia wojskowego został przyjęty do 50 Batalionu w Brygadzie Spadochronowej[3]. Przeszedł szkolenie oficerskie i został dowódcą plutonu spadochroniarzy w 101 Batalionie. W 1980 roku jako zastępca dowódcy kompanii wziął udział w operacji wojskowej w Libanie. Podczas Wojny libańskiej w 1982 roku Ganc walczył w zachodnich dzielnicach Bejrutu, gdzie zastąpił rannego dowódcę kompanii[4]. W 1983 roku został dowódcą specjalistycznego pułku inżynieryjnego „Pelacha ne” (hebr. פלחה”ן), do którego zadań należało torowanie drogi natarcia dla brygad i rozbrajanie ładunków wybuchowych. Następnie został zastępcą dowódcy elitarnej jednostki sił specjalnych Jednostki Szaldag (jednostka Sił Powietrznych Izraela). W 1987 roku został mianowany dowódcą 890 Batalionu spadochroniarzy. Uczestniczył w czterech misjach bojowych przeciwko terrorystom w południowym Libanie[4]. W 1989 roku objął dowództwo wJednostce Szaldag. Między innymi zabezpieczał przeprowadzenie operacji Salomon, podczas której ewakuowano Żydów z Etiopii[5]. W 1992 roku został dowódcą rezerwowej Dywizji Spadochronowej, a w 1994 roku objął dowództwo Brygady Judei w Dywizji Judei i Samarii. W latach 1995-1997 był dowódcą Brygady Spadochronowej.

W październiku 1997 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie rok później zdobył tytuł magistra bezpieczeństwa narodowego w Waszyngtonie. Ganc jako jeden z nielicznych izraelskich oficerów ukończył elitarny amerykański kurs szkolenia Zielonych Beretów.

Północne Dowództwo[edytuj]

W 1998 roku objął dowództwo rezerwowej dywizji w Północnym Dowództwie Sił Obronnych Izraela. W 1999 roku został dowódcą Dywizji Libanu. W 2000 roku odpowiadał za wycofanie wojsk ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie.

W 2000 roku został mianowany dowódcą Dywizji Judei i Samarii. Podczas jego kadencji, 28 września 2000 roku wybuchło palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa. 1 października przy grobowcu Józefa na przedmieściach Nablusu został postrzelony druzyjski funkcjonariusz izraelskiej straży granicznej Medhat Josef. Ganc nie podjął decyzji o wysłaniu żołnierzy na palestyńskie terytorium i ranny Josef zmarł po 4 godzinach z upływu krwi, nie doczekawszy się pomocy lekarskiej. Kilka dni później, 12 października, doszło do linczu na 2 izraelskich żołnierzach w Ramallah. Ganc ponownie zwlekał oczekując na decyzje dowództwa i nie podjął samodzielnych decyzji.

Na początku 2001 roku otrzymał awans na pułkownika i został mianowany dowódcą Korpusu Północnego. Pod koniec 2002 roku został powołany do Północnego Dowództwa. W dniu 8 listopada 2005 roku otrzymał stanowisko dowódcy sił lądowych w Północnym Dowództwie. Funkcję tę pełnił podczas II wojny libańskiej. W grudniu 2007 roku został mianowany attaché wojskowym w Stanach Zjednoczonych.

Sztab Generalny[edytuj]

Awans generała Ganca

W październiku 2009 roku Ganc otrzymał przeniesienie na stanowisko Zastępcy Szefa Sztabu Generalnego[6].

W dniu 14 lutego 2011 roku objął stanowisko Szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela i pełnił tę funkcję do dnia 16 lutego 2015, zastąpił go na tym stanowisku Rav Aluf Gadi Eizenkot.

Przypisy

  1. Magyarországi eredetű vezérkari főnök Izraelben? Barak honvédelmi miniszter Beni Ganz tábornokot javasolja vezérkari főnöknek (węg.). W: Izraeli Hírlevél [on-line]. 2011-02-05. [dostęp 2011-02-16].
  2. Wywiad z Netanyahu i Gantzem w poszukiwaniu ich wspólnych korzeni (hebr.). W: Channel 7 [on-line]. 2011-02-14. [dostęp 2011-02-16].
  3. Bader Ahatsha: Optymistyczna nuta (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2011-02-09. [dostęp 2011-02-16].
  4. a b Avihai Becke4: Ogólny smutek (hebr.). W: Haaretz [on-line]. 2002-04-24. [dostęp 2011-02-16].
  5. Ahatsha r’Tu: Generał Benny Gantz dowodzi Shaldag Unit (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2010-11-22. [dostęp 2011-02-16].
  6. Generał Benny Gantz został mianowany Zastępcą Szefa Sztabu Generalnego (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2009-10-01. [dostęp 2011-02-16].