Berberyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Berberyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H18NO4+
Masa molowa 336,36 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 2086-83-1
633-65-8 (chlorek)
633-66-9 (disiarczan)
316-41-6 (siarczan)
PubChem 2353[1]
DrugBank DB04115[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Berberyna - izochinolinowy alkaloid pochodzenia roślinnego, należący do klasy protoberberyn. Występuje m.in. w berberysie, Hydrastis canadensis, Coptis chinensis, Arcangelisia flava, B. aquifolium czy B. aristata. Zawartość tego związku w korzeniach i łodygach berberysu wynosi ok. 1,24%[4].

Zastosowania medyczne[edytuj | edytuj kod]

Berberyna wykazuje silną aktywność biologiczną: ma działanie przeciwbakteryjne, przeciwpierwotniakowe, przeciwbiegunkowe, przeciwrakowe, przeciwcukrzycowe, przeciwnadciśnieniowe, antydepresyjne, przeciwzapalne oraz obniża poziom cholesterolu[5][4][6]. Ponadto berberyna wykazuje właściwości korzystne w redukcji tkanki tłuszczowej. Zwiększa aktywność hormonu adiponektyny, a także oddziaływanie na SIRT-1, dzięki czemu pozytywnie wpływa na metabolizm, reguluje apetyt, a także przemiany tlenowe zachodzące w organizmie i pracę mitochondriów. Właściwości te znalazły zastosowanie nie tylko w terapii odchudzającej, ale także leczeniu zespołu metabolicznego i cukrzycy typu 2[7].

Preparaty berberynowe stosowane są jako lek w tradycyjnej medycynie azjatyckiej oraz jako suplementy diety. Berberyna była i jest przedmiotem badań klinicznych mających na celu wprowadzenie jej do nowoczesnej medycyny.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Poważnym ograniczeniem jej stosowania jest niska biodostępność przy podawaniu doustnym z powodu słabego wchłaniania się z przewodu pokarmowego[4][6]. Wymaga to podawania dużych dawek, co powodować może niekorzystne efekty uboczne[6].

Jednym z niekorzystnych oddziaływań jest silne uwalnianie bilirubiny z jej nierozpuszczalnego kompleksu z albuminą obecnego we krwi. Z tej przyczyny nie należy jej stosować u kobiet w ciąży i noworodków z żółtaczką[4].

Fluorescencja[edytuj | edytuj kod]

Berberyna zarówno w postaci stałej, jak i w roztworach wykazuje bardzo wyraźną fluorescencję. Objawia się to emisją bardzo jasnego światła o barwie żółtozielonej po wystawieniu na promieniowanie UV[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Berberyna (CID: 2353) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Berberyna (DB04115) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. Berberyna (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-03-22].
  4. a b c d Mohsen Imanshahidi, Hossein Hosseinzadeh, Pharmacological and therapeutic effects of Berberis vulgaris and its active constituent, berberine, „Phytotherapy research”, 22 (8), 2008, s. 999–1012, DOI10.1002/ptr.2399, PMID18618524 (ang.).
  5. Chi-Li Kuo, Chin-Wen Chi, Tsung-Yun Liu, The anti-inflammatory potential of berberine in vitro and in vivo, „Cancer Letters”, 203 (2), 2004, s. 127–137, DOI10.1016/j.canlet.2003.09.002, PMID14732220.
  6. a b c Parameswara Rao Vuddanda, Subhashis Chakraborty, Sanjay Singh, Berberine: a potential phytochemical with multispectrum therapeutic activities, „Expert Opinion on Investigational Drugs”, 19 (10), 2010, s. 1297–1307, DOI10.1517/13543784.2010.517745, PMID20836620.
  7. Sonia Walla, Berberys zwyczajny i jego cenna berberyna pomaga w wielu schorzeniach!, „BonaVita” [dostęp 2017-06-01].
  8. Marek Ples, Świa­tło zimne z natury - ber­be­ryna i parie­tyna, „Biologia w Szkole”, 4 (2018), Forum Media Pol­ska Sp. z o.o., s. 59-63.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.