Berety w British Army

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marszałek Montgomery w czarnym berecie Royal Tank Regiment

Berety w British Army – nakrycie głowy będące częścią munduru żołnierza British Army.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze berety w British Army pojawiły się w roku 1924. Po wspólnych ćwiczeniach czołgistów należących do Royal Tank Regiment z elitarną jednostką strzelców alpejskich z armii francuskiej dowódca Brytyjczyków Major-General Sir Hugh Elles stwierdził, że berety świetnie nadawałyby się dla czołgistów. Nowo wprowadzone berety zostały zaprojektowane na wzór szkockiego TOS. Ostatecznie nowe berety zostały zaakceptowane przez króla Jerzego V 5 marca 1924 roku i trafiły na wyposażenie czołgistów (początkowo tylko Royal Tank Regiment, w 1940 wyposażono w cały Królewski Regiment Pancerny).

Polscy żołnierze w beretach General Service Cap
Brytyjscy komandosi podczas lądowania w Normandii, widoczne berety

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej berety zyskały na popularności, zaczęli je nosić także spadochroniarze i komandosi. Jednak w roku 1943 wprowadzono nowe berety dla całej armii - General Service Cap w kolorze khaki. Zastąpiły one furażerki Field Service Cap. Nowe berety były wzorowane na beretach szkockich - balmoral bonnet, jednakże nie cieszyły się wielką popularnością. Berety te trafiły również do jednostek Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Żołnierz we współczesnym berecie koloru bordowego

Po II wojnie światowej wprowadzono nowy typ beretu. Zastąpił on używane dotąd GS Cap i jest używany do dnia dzisiejszego. W nowe berety wyposażono wszystkie jednostki British Army z wyjątkiem Royal Regiment of Scotland i Royal Irish Regiment.

Aktualnie żołnierze armii brytyjskiej noszą berety w kolorach:

  • khaki - Foot Guards, Honourable Artillery Company, Princess of Wales's Royal Regiment, Royal Anglian Regiment, Royal Gibraltar Regiment, Duke of Lancaster's Regiment, Royal Welsh, Yorkshire Regiment, Mercian Regiment, 4/73 (Sphinx) Special OP Battery Royal Artillery
  • jasnoszary - Royal Scots Dragoon Guards
  • ciemnoszary - Queen Alexandra's Royal Army Nursing Corps
  • brązowy - King's Royal Hussars, Royal Wessex Yeomanry
  • czarny - Royal Tank Regiment, W (Westminster Dragoons) Squadron, Royal Yeomanry
  • dark (Rifle) green - The Rifles, Royal Gurkha Rifles, Small Arms School Corps, Essex Yeomanry, King's African Rifles
  • bordowy - Parachute Regiment, wszyscy żołnierze służący w 16 Air Assault Brigade
  • beżowy - Special Air Service, także żołnierze którzy są dołączeni do SASu ale nie przeszli selekcji
  • emerald grey - Special Reconnaissance Regiment
  • cambridge blue - Army Air Corps
  • cypress green - Intelligence Corps
  • szkarłatny - Royal Military Police
  • zielony - Adjutant General's Corps (z wyjątkiem Royal Military Police, którzy noszą beret w kolorze Scarlet; Army Legal Services Branch który nosi czarny beret oraz Military Provost Staff, który nosi beret w kolorze Navy Blue), Military Provost Guard Service
  • navy blue - beret noszony przez żołnierzy wszystkich innych jednostek (które nie zostały wymienione z wyjątkiem Royal Regiment of Scotland oraz Royal Irish Regiment, które noszą własne wersje beretów: TOS oraz Caubeen)
  • lovat green - żołnierze, którzy przeszli kurs Commando, oraz żołnierze Special Boat Service
  • błękit ONZ - wszyscy żołnierze wysłani na misję ONZ

TOS[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej w oddziałach Royal Regiment of Scotland wprowadzono swoje własne berety - Tam o'Shanter. Są to tradycyjne szkockie berety wykonane z wełny w kolorze zieleni. Poszczególne bataliony regimentu rozróżnia kolor piórka (tzw. hackle).

Caubeen[edytuj | edytuj kod]

Caubeen jest przepisowym beretem w Royal Irish Regiment. Jego kształt wywodzi się od nakrycia głowy noszonego przez irlandzkich chłopów. Berety są koloru ciemnozielonego, posiadają przyczepioną srebrną odznakę Royal Irish Regiment oraz zielone piórko.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]