Bernard Ładysz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bernard Ładysz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1922
Wilno
Typ głosu bas-baryton
Gatunki opera
Zawód solista operowy, aktor
Aktywność od 1941
Wytwórnie płytowe Columbia
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal „Milito Pro Christo”
Bernard Ładysz
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Lata służby 1939–1944, 1946–1950
Siły zbrojne Armia Krajowa
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Centralny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Akcja Burza
Późniejsza praca solista operowy

Bernard Ładysz (ur. 24 lipca 1922 w Wilnie[1]) – polski śpiewak operowy (bas-baryton), aktor i żołnierz.

Życiorys[edytuj]

W okresie okupacji niemieckiej i okupacji radzieckiej zmobilizowany żołnierz Wojska Polskiego, po kapitulacji, sierżant Armii Krajowej (obwód wileński). Uczestnik "Akcji Burza" na Wileńszczyźnie, schwytany przez aparat wojenny ZSRR zesłany w głąb RFSRR do Kaługi, miasta nad Oką, gdzie przebywał w latach 1944–1946)[2]. Naukę śpiewu rozpoczął w Wilnie (1940–1941), kontynuował w latach 1946–1948 na studiach wokalnych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie pod kierunkiem prof. Wacława Filipowicza. Karierę artystyczną rozpoczął w Zespole Reprezentacyjnym Wojska Polskiego. Przez wiele lat (1950–1979) był solistą Opery Warszawskiej i Teatru Wielkiego w Warszawie. W 1956 zwyciężył w międzynarodowym konkursie śpiewaczym w Vercelli, gdzie zdobył najwyższą nagrodę "Il primo premio assoluto". Od tego momentu rozpoczęła się jego międzynarodowa kariera. Zaangażował się wtedy do Teatro Massimo w Palermo.

Kariera[edytuj]

Artysta odnosił sukcesy na wszystkich kontynentach – od Australii przez obie Ameryki po Chiny w Azji. Jako pierwszy polski artysta został zaangażowany do partii solowej w kompletnym nagraniu opery przez wielką światową firmę fonograficzną "Columbia" – wystąpił (1959) obok Marii Callas w nagraniu Łucji z Lammermooru pod dyrekcją Tullio Serafina. Columbia zaprosiła potem B. Ładysza do nagrania całej płyty z ariami operowymi Verdiego i kompozytorów rosyjskich.

Występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[3].

Później wielkie role operowe m.in. w operach: Eugeniusz Oniegin, Straszny dwór, Halka, Faust, Cyrulik sewilski, Don Giovanni, Don Carlos, Nieszpory sycylijskie, Moc przeznaczenia, Aida, Rigoletto, Kniaź Igor, Borys Godunow, Jolanta, Król Roger. Nagrania radiowe i płytowe, udział w festiwalach, w prapremierze opery Diabły z Loudun oraz w prawykonaniach Pasji według św. Łukasza i Jutrzni Krzysztofa Pendereckiego. Także w lżejszym repertuarze, np. w partii Tewjego w musicalu Skrzypek na dachu, występy estradowe, oraz w radiu i telewizji polskiej. Dokonał brawurowego nagrania dźwiękowego i filmowego utworu Domernico Cimarosy "Il maestro di cappella".

Igor Bełza, wybitny muzykolog, autor kilkunastu monografii poświęconych muzyce polskiej, po występach w Moskwie warszawskiego Teatru Wielkiego, napisał na łamach "Prawdy": "Teatr Wielki dysponuje takimi świetnymi śpiewakami, jak jeden z najlepszych basów świata – Bernard Ładysz".

Działalność pozamuzyczna[edytuj]

W 2010 wszedł w skład warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego jako kandydata na urząd Prezydenta RP[4].

Był uczestnikiem teleturnieju Pojedynek, gdzie rywalizował z Szymonem Kobylińskim.

Filmografia[edytuj]

Rok Tytuł Rola Uwagi
1965 Czas pokoju radziecki sanitariusz wojenny, reżyseria: Tadeusz Konwicki
1968 "Lalka" Suzin kostiumowy, reżyseria: Wojciech Jerzy Has
1974 Ziemia obiecana rosyjski kupiec obyczajowy, reżyseria: Andrzej Wajda
1975 Ziemia obiecana rosyjski kupiec (odcinek 1) serial telewizyjny, reżyseria: Andrzej Wajda
1981 Znachor młynarz Prokop dramat, reżyseria: Jerzy Hoffman
1982 Karate po polsku proboszcz obyczajowy, reżyseria: Wojciech Wójcik
Dolina Issy żołnierz zabity przez Baltazara poetycki, reżyseria: Tadeusz Konwicki
1983 Pastorale Heroica generał wojenny, reżyseria: Henryk Bielski
1986 Pierścień i róża król Walorozo XXIV baśniowy, reżyseria: Jerzy Gruza
Pierścień i róża król Walorozo XXIV serial telewizyjny, reżyseria: Jerzy Gruza
1999 Ogniem i mieczem Did Lirnik historyczny, reżyseria: Jerzy Hoffman
2000 Ogniem i mieczem Did Lirnik serial telewizyjny, reżyseria: Jerzy Hoffman

Artysta współpracował też z Teatrem Syrena w Warszawie.

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. Wacław Panek: Kariery i legendy: szkice o artystach polskiej sceny muzycznej. Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1988, s. 198. ISBN 9788320204902.
  2. H. Czyż – Pamiętam jak dziś..., Wyd. Tryton, Warszawa 1991
  3. XII Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 9-12 czerwca 1976, b.n.s.
  4. Jarosław Kaczyński - Kandydat na Prezydenta RP, Komitet Wyborczy Jarosława Kaczyńskiego
  5. Nagrody Benemerenti: Sztab Generalny Wojska Polskiego, Polskie Radio SA oraz Policja. wp.mil.pl, 2013-01-12. [dostęp 2013-01-13].
  6. Dziennik Polski, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.
  7. Rejestr Nagrodzonych Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy. Biuletyn Informacji Publicznej m.st. Warszawy. [dostęp 2011-03-29].
  8. Awans wojskowy dla Bernarda Ładysza. 20.12.2012. [dostęp 2013-01-24].
  9. Laureaci z poprzednich edycji  : Polish Market, www.polishmarket.com.pl [dostęp 2015-12-07].
  10. Nagrody Fryderyk 2016 wręczone po raz 22! (pol.). zpav.pl. [dostęp 2016-04-21].

Bibliografia[edytuj]