Bernard I (margrabia Badenii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernard I
{{{imiona}}}
Ilustracja
margrabia Badenii (do 1391 z bratem Rudolfem VII
Okres od 1372
do 1431
Poprzednik Rudolf VI
Następca Jakub I
Dane biograficzne
Dynastia Zähringen
Data urodzenia 1364
Data śmierci 5 maja 1431
Ojciec Rudolf VI
Matka Matylda ze Sponheim-Starkenburg
Żona Małgorzata z Hohenburga
od 1384
do przed 1393
Żona Anna z Öttingen
od 1398
Dzieci Anna, Beatrycze, Matylda, Małgorzata, Jakub I, Agnieszka, Urszula, Bernard, Brigitta, Rudolf

Bernard I (ur. w 1364 r., zm. 5 maja 1431 r.) – margrabia Badenii od 1372 r. z rodu Zähringen (do 1391 r. wraz z bratem Rudolfem VII).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bernard był drugim synem margrabiego Badenii Rudolfa VI i Matyldy, córki Jana III Ślepego, hrabiego Sponheim-Starkenburg. W 1372 r. wraz ze starszym bratem Rudolfem VII odziedziczył Badenię. Początkowo panowali wspólnie, jednak faktyczne rządy sprawował wobec ich niepełnoletności palatyn reński Ruprecht I Wittelsbach. Po objęciu faktycznych rządów dokonali podziału ojcowizny, jednak już w 1391 r. Rudolf zmarł bezpotomnie, a Bernard odziedziczył jego ziemie i został samodzielnym margrabią Badenii. W układzie między braćmi postanowiono też, że w przyszłości niedopuszczalne będzie sprzedawanie części księstwa, a ewentualny jego podział nie doprowadzi do powstania więcej niż dwóch części.

Bernard jest uznawany za właściwego twórcę państwa badeńskiego. Zorganizował jego administrację, aparat skarbowy i wojsko. Prowadził aktywną politykę zewnętrzną poszerzając terytorium księstwa. Uczestniczył w licznych sporach, m.in. prowadził wojny ze Strasburgiem w 1393 oraz w 1428–1429 r. czy wojnę o cła na Renie z palatynem reńskim i królem niemieckim Ruprechtem III Wittelsbachem w 1403 i 1407 r. Pozyskiwał też dobra drogą zakupu. W 1415 r. król Zygmunt Luksemburski ustanowił go wójtem w Bryzgowii, co doprowadziło do konfliktu z tamtejszymi miastami w latach 1424–1428.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Bernard był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Małgorzata (zm. 1419), córka Jana III, hrabiego Sponheim. Bernard ożenił się z nią w 1384 r., jednak rozwiódł przed 1393 r. Para nie miała dzieci. Drugą żoną Bernarda była Anna (zm. 1436), córka Ludwika XII, hrabiego Öttingen. Z tego małżeństwa pochodziło dziesięcioro dzieci:

  • Anna (1399–po 1421), żona Ludwika IV, pana Lichtenbergu,
  • Beatrycze (1400–1452), żona Emicha VII, hrabiego Leiningen,
  • Matylda (1401–1402), zmarła w dzieciństwie,
  • Małgorzata (1404–1442), żona Adolfa II, hrabiego Nassau-Wiesbaden,
  • Jakub I (1407–1453), następca Bernarda jako margrabia Badenii,
  • Agnieszka (1408–1460?), żona Gerarda, syna Gerarda VI, hrabiego Holsztynu i księcia Szlezwika,
  • Urszula (1409–1429), żona Gotfryda IX, hrabiego Ziegenhain, a następnie Ulryka I, księcia Teck,
  • Bernard (1412–1424), zmarł w dziedziństwie,
  • Brigitta (1416–po 1441),
  • Rudolf (1417–1424), zmarł w dzieciństwie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. Dietrich Siebert: Bernhard I.. W: Neue Deutsche Biographie. T. 2. Berlin: Duncker & Humblot, 1955, s. 109.
  • Friedrich von Weech: Bernhard I.. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 2. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1875, s. 415–416.
  • Bernhard I. Markgraf v.Baden. W: WW-Person [on-line]. [dostęp 2017-06-18].