Bernardo Maria Conti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernardo Maria Conti
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1664
Rzym
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 1730
Rzym
Penitencjariusz większy
Okres sprawowania 1721-1730
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół katolicki
Prezbiterat 21 grudnia 1689
Nominacja biskupia 1 grudnia 1710
Sakra biskupia 4 stycznia 1711
Kreacja kardynalska 16 czerwca 1721
Kościół tytularny San Bernardo alle Terme
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 stycznia 1711
Konsekrator Michelangelo dei Conti

Bernardo Maria Conti (ur. 29 marca 1664 − zm. 23 kwietnia 1730) − włoski kardynał. Brat papieża Innocentego XIII.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze starej rzymskiej rodziny arystokratycznej, z której wywodzili się XIII-wieczni papieże Innocenty III i Grzegorz IX. W wieku 16 lat wstąpił do zakonu benedyktynów. 21 grudnia 1689 przyjął święcenia kapłańskie. Był opatem klasztorów S. Maria di Gangi na Sycylii i S. Maria di Farfa w Rzymie oraz wizytatorem prowincji benedyktyńskich Rzym, Etruria i Neapol. 1 grudnia 1710 wybrano go na biskupa Terracina, jednak po niespełna 10 latach (3 czerwca 1720) zrezygnował z przyczyn zdrowotnych.

Kiedy w maju 1721 jego starszy brat Michelangelo został papieżem Innocentym XIII, na swoim pierwszym konsystorzu 16 czerwca tegoż roku mianował go kardynałem prezbiterem S. Bernardo alle Terme, jednak z obawy przed oskarżeniami o nepotyzm nie powierzył mu żadnej realnej władzy. Jedynym ważnym urzędem, jaki otrzymał od brata, było stanowisko wielkiego penitencjariusza, które sprawował od czerwca 1721 aż do śmierci. Uczestniczył w konklawe 1724. Opat komendatoryjny S. Maria de Mentorella od 1724. Zmarł w trakcie sediswakancji po śmierci papieża Benedykta XIII.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]