Bernardyn z Portogruaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernardyn z Portogruaro
Kraj działania Włochy
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1822
Portogruaro
Data i miejsce śmierci 7 maja 1895
Quaracchi
generał zakonu
Okres sprawowania 1869-1889
arcybiskup tytularny
Okres sprawowania 1892-1895
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 18 września 1892
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 18 września 1892
Miejscowość Rzym
Miejsce Bazylika św. Antoniego z Padwy
Konsekrator Lucido Maria Parocchi

Bernardyn z Portogruaro OFM lub Giuseppe Dal Vago (ur. 15 stycznia 1822 w Portogruaro we Włoszech, zm. 7 maja 1895 w Quaracchi koło Florencji) – włoski franciszkanin, Sługa Boży Kościoła katolickiego, generał założonego przez św. Franciszka z Asyżu zakonu (lata 1869-1889), stróż pieczęci zakonu franciszkańskiego, teolog, arcybiskup.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszedł na świat w rodzinie Antoniego Dal Vago i Nikoletty Antoniny Barbarigo. Ojciec był aptekarzem. Bernardyn Dal Vago ukończył Kolegium św. Katarzyny i Liceum Foscarini w Wenecji[1]. W listopadzie 1839 wstąpił do franciszkanów. W 1844 został wyświęcony na kapłana przez patriarchę Wenecji kardynała Giacomo Monico. Wykładał teologię. Mając 33 lata został wybrany na prowincjała weneckiej prowincji reformatów. W 1862 został prokuratorem generalnym tej gałęzi braci mniejszych. Papież Pius IX mianował go 19 marca 1869 generałem całego zakonu franciszkańskiego[2].

Okres jego generalatu był szczególnie delikatny i ważny dla rozwoju ruchu franciszkańskiego. Po okresie kasat na terenie Italii (1867, za rządów Urbano Rattazziego) i w innych krajach (Prusy 1871-1875, Francja 1880) należało zadbać o stworzenie nowych centrów studiów franciszkańskich, zreorganizować strukturę zakonu i stworzyć nowe prawodawstwo, które regulowałoby dyscyplinę w międzynarodowej wspólnocie.

W czasie pełnienia urzędu generała zakonu Bernardyn z Portogruaro odwiedził Austrię, Bośnię, Polskę, Węgry, Wielką Brytanię, Irlandię, Hiszpanię, i Portugalię[3]. Założył w 1877 Kolegium św. Bonawentury w Quaracchi koło Florencji (w 1970 przeniesiono je do Grottaferrata)[4] oraz w 1887 rzymski Uniwersytet Antonianum. Był ojcem duchownym wielu założycielek zgromadzeń żeńskich na terenie Włoch. Wraz z o. Fedele di Fanna założył czasopismo urzędowe Zakonu Braci Mniejszych Acta Ordinis Minorum (dzisiaj Acta Ordinis Fratrum Minorum). Przygotował nowy tekst Konstytucji Generalnych Braci Mniejszych, który został przyjęty na kapitule w 1889[5]. Szczgólną troską otaczał Kustodię Ziemi Świętej.

Kilkakrotnie odmawiał nominacji biskupiej i kardynalskiej. Z woli jednak Leona XIII został konsekrowany na arcybiskupa tytularnego 18 września 1892 przez kardynała Lucido Marię Parocchiego w Bazylice św. Antoniego w Rzymie[6].

Zmarł w Quaracchi 7 maja 1895. Jego doczesne szczątki zostały przeniesione do Wenecji w listopadzie 1960. Od 1961 znajdują się w klasztorze minorytów na Wyspie Św. Franciszka na Puszczy. W 1919 został wszczęty proces beatyfikacyjny[5]. Ojciec Bernardyn z Portogruaro uważany jest za reformatora i odnowiciela zakonu braci mniejszych[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antonio Borrelli: Servo di Dio Bernardino da Portogruaro (Giuseppe Dal Vago) (wł.). [dostęp 2 czerwca 2008].
  2. Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 425. ISBN 83-910410-0-X.
  3. Frati Minori del Veneto e del Friuli Venezia Giulia: P. Bernardino da Portogruaro sarà dichiarato venerabile della Chiesa (wł.). [dostęp 2 czerwca 2008].
  4. Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 15. ISBN 83-910410-0-X.
  5. a b Ordo Fratrum Minorum: P. Bernardino da Portogruaro verso la Beatificazione (wł.). [dostęp 2 czerwca 2008].
  6. Noel Muscat: History of the Franciscan Movement (7) (ang.). [dostęp 2 czerwca 2008].
  7. Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 417. ISBN 83-910410-0-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Urbani, Padre Bernardino da Portogruaro, Vicenza 1965.