Berolina (tramwaj)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Berolina (wersja NeuGBS)
Berlińska Berolina z 1901 roku w malowaniu spółki Große Berliner Straßenbahn jako wagon historyczny
Berlińska Berolina z 1901 roku w malowaniu spółki Große Berliner Straßenbahn jako wagon historyczny
Dane techniczne
Długość 9800 mm
Szerokość 1950 mm
Wysokość 3350 mm
Masa 10 000 kg
Liczba i moc silników 2 × 28 kW
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 20
Liczba miejsc ogółem ok. 40
Portal Portal Transport szynowy
Skład wrocławskich wagonów historycznych Jaś i Małgosia z 1901

Berolina – oznaczenie tramwaju elektrycznego wytwarzanego w latach 1898–1903 i eksploatowanego w Berlinie i Wrocławiu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wagony typu Berolina to jednoczłonowe, dwustronne i dwukierunkowe wozy produkowane w wersji silnikowej i doczepnej – biernej. Drewniane pudło wagonu osadzono na dwuosiowym podwoziu. Stanowisko motorniczego umieszczono na otwartym pomoście, zaś przedział pasażerski oddzielono przesuwanymi drzwiami. Wewnątrz zamontowano naprzeciw siebie drewniane ławy.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Tramwaje Berolina były dostarczane do Berlina w latach 1898–1903 w dwóch wersjach:

  • Alt-Berolina
  • Neu-Berolina

W zależności od zapotrzebowania montowano jednak silniki rozmaitych producentów o zróżnicowanej mocy, a wagony dostosowywano do indywidualnych wymagań przewoźnika.

Na bazie wersji Neu w zakładach Linke-Hofmann Werke wyprodukowano w latach 1901–1902 serię wozów dla przewoźników we Wrocławiu. Podwozia wagonów dostarczyła wrocławska firma Eisenwerk Gustav Trelenberg, a wersje dla poszczególnych przewoźników różniły się szczegółami budowy układów hamulcowych.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Berlin[edytuj | edytuj kod]

Beroliny wykorzystywane były przez szereg berlińskich przewoźników tramwajowych i podlegały modernizacjom. Wycofywano je stopniowo do lat 30. XX wieku.

W Niemieckim Muzeum Techniki w Berlinie eksponowany jest wagon Neu-Berolina z 1901 o numerze 40 w malowaniu Westliche Berliner Vorortbahn. Do dziś zachował się też czynny wagon Neu-Berolina z 1901 o numerze 2082, który odtworzono w malowaniu spółki Große Berliner Straßenbahn (GBS). Uczestniczy on w przejazdach okolicznościowych.

Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Wagony eksploatowane we Wrocławiu również poddawane były modernizacjom i przebudowom, a ostatecznie zostały wycofane w latach 30. XX wieku[1]. Część z nich wykorzystywano później jako tabor gospodarczy. Przykładem takiego zastosowania był holownik typu BT-1[2].

Po II wojnie światowej dwa egzemplarze z 1905 roku (silnikowy i doczepny) odbudowano i służą na linii turystycznej Towarzystwa Miłośników Wrocławia jako Jaś i Małgosia. Wagony przystosowano do wymagań technicznych i przepisów ruchu drogowego. W odbudowanym wagonie silnikowym zamontowano, w odróżnieniu od oryginału, pantograf typu „wiedeńskiego”. Początkowo wagony muzealne pomalowane były na kremowo-niebiesko, a następnie uzyskały malowanie biało-czerwone[1].

Kraków[edytuj | edytuj kod]

Przebudowany na holownik wrocławski tramwaj o numerze G-051, w latach 80. XX wieku przetransportowano do Krakowa, gdzie zasilił zbiory Muzeum Inżynierii Miejskiej. W 2016 roku został odbudowany przy zachowaniu jego technicznego charakteru i jest czynnym tramwajem muzealnym[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tramwaj zabytkowy po Wrocławiu, Tramwaj zabytkowy po Wrocławiu [dostęp 2018-12-06].
  2. a b Nietypowa „kartka świąteczna” od Muzeum Inżynierii Miejskiej oraz MPK S.A w Krakowie, MPK S.A. w Krakowie, 24 grudnia 2016 [dostęp 2018-12-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]