Betaglikan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Betaglikan – zakotwiczony w błonie komórkowej proteoglikan siarczanu chondroityny/siarczanu heparanu o masie 280–330 kDa. Jest receptorem typu III transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β)[1][2]. Jego rola polega na prezentacji TGF-β receptorowi typu II (kinaza serynowo-treoninowa).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andres JL., DeFalcis D., Noda M., Massagué J. Binding of two growth factor families to separate domains of the proteoglycan betaglycan.. „J Biol Chem”. Mar 25;267. 9, s. 5927-30, 1992. PMID: 1556106. 
  2. Andres JL., Stanley K., Cheifetz S., Massagué J. Membrane-anchored and soluble forms of betaglycan, a polymorphic proteoglycan that binds transforming growth factor-beta.. „J Cell Biol”. 109. 6 Pt 1, s. 3137-45, 1990. PMID: 2592419. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zhao J., Tefft JD., Lee M., Smith S., Warburton D. Abrogation of betaglycan attenuates TGF-beta-mediated inhibition of embryonic murine lung branching morphogenesis in culture.. „Mechanisms of Development”. 75. 1-2, s. 67-79, 1999. PMID: 9739109.