Bettino Craxi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bettino Craxi
Bettino Craxi-1.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1934
Mediolan
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 2000
Hammamet
Premier Włoch
Okres od 4 sierpnia 1983
do 17 kwietnia 1987
Przynależność polityczna Włoska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Amintore Fanfani
Następca Amintore Fanfani
Bettino Craxi Signature.jpg

Benedetto (Bettino) Craxi (ur. 24 lutego 1934 w Mediolanie, zm. 19 stycznia 2000 w Hammamet, Tunezja) – włoski polityk i premier Włoch w latach 19831987.

Od początku swej kariery politycznej był związany z Włoską Partią Socjalistyczną. W 1972 został deputowanym, którą to funkcję pełnił do 1994. W 1976 został wybranym na przewodniczącego partii. Starzy działacze partyjni uważali go za przywódcę przejściowego, ale zdołał się utrzymać u władzy. Jako lider partii zdołał zdystansować ją od Włoskiej Partii Komunistycznej. W 1983 Włoska Partia Socjalistyczna wygrała wybory, a Craxi został premierem. Za jego kadencji Włochy zostały przyjęte do grupy najbardziej wpływowych państw świata (G7) i obniżono inflację (z 20 do 4%)[1], choć dług publiczny wzrósł do 100% PKB.

Grób Bettino Craxiego w Hammamet w Tunezji

W 1985 Craxi odmówił wydania władzom USA terrorystów odpowiedzialnych za porwanie statku Achille Lauro. Porywacze zostali skazani za porwanie i zabójstwo obywatela USA żydowskiego pochodzenia na niewielkie wyroki więzienia. Po odbyciu kary opuścili Włochy. Craxi nie wydał również przywódcy terrorystów, Abu Abbasa, który uciekł do Jugosławii. Te działania przysporzyły mu popularności we Włoszech i Europie. „The Economist” określił go mianem „silnego człowieka Europy”.

Jego kariera polityczna załamała się w latach dziewięćdziesiątych, po tym jak jeden z członków WPS, Mario Chiesa, ujawnił nieprawidłowości w partii, co doprowadziło do afery Tangentopoli (pol. „Łapówkogrodu”)[2]. Prokuratura w Mediolanie przeprowadziła śledztwo, które ujawniło korupcję w partii. Był to początek akcji znanej jako „Czyste ręce”. Craxi dopiero po pięciu miesiącach przyznał, że wszyscy wiedzieli o nieprawidłowościach, ale bronił się, tłumacząc, że korupcja jest wliczona w działalność polityczną (postępować tak mieli wszyscy uczestnicy sceny politycznej związani pentapartito, koalicją pięciu włoskich partii)[3]. Zagrożony aresztowaniem, uciekł w 1994 do Tunezji. Do końca życia twierdził, że jest niewinny, ale nigdy nie wrócił do Włoch, gdzie został zaocznie skazany za przyjmowanie łapówek.

Przypisy

  1. Roma Fiszer Lekcje włoskiego według Jerzego Pomianowskiego, „Europa” nr 5/98, dwumiesięcznik, Wydawnictwo Naukowe PWN SA Warszawa, ISSN 1429-6608, str. 55</
  2. Czyste ręce w Łapówkogrodzie (pol.). antykorupcja: Serwis Edukacji Antykorupcyjnej. [dostęp 2013-05-10].
  3. Miłada Jędrusik: Panika w Łapówkogrodzie. wyborcza.pl, 19 listopada 2004.