Bez tytułu (poemat Jerzego Żuławskiego)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bez tytułupoemat młodopolskiego poety Jerzego Żuławskiego[1][2]. Utwór jest napisany nierymowanym klasycznym trzynastozgłoskowcem ze średniówką po sylabie siódmej. Zalicza się do nurtu poezji miłosnej. Został ogłoszony w IV tomie Poezji Żuławskiego z 1908.

Całą noc o twych ustach myślałem: są świeże,
dziwnie świeże i wonne, choć taki je trawi
pożar, chociaż tak wielu już je całowało...
Czyżby po nich, jak gdyby po płycie z marmuru,
ogień się tylko ślizgał, przeniknąć niezdolny?..
Czyżby dotąd nie przyszedł ten, co ślad płomienny,
piętno życia niestarte wypali w ich róży,
łamiąc ust twych dziewictwo marmurowe? Może
przyjdzie dopiero... Przyjdzie. Lecz nie ja to będę...
Wiesz, co Heine powiedział? »Gdybym spotkał w boru
tego szczęśliwca...« Znasz to. Lecz to się tak mówi...


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Halina Floryńska-Lalewicz: Jerzy Żuławski (pol.). culture.pl. [dostęp 2017-01-10].
  2. Żuławski Jerzy (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2017-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Żuławski: Poezje. Tom IV (pol.). Archive.org, 1908. [dostęp 2017-04-11].