Bezpartyjny Blok Wspierania Reform
| Państwo | |
|---|---|
| Skrót |
BBWR |
| Lider |
Zbigniew Religa (1994), Jerzy Gwiżdż (1994–1996), Stanisław Kowolik (1996–1997) |
| Data założenia |
30 listopada 1993 |
| Data rozwiązania |
listopad 1997 |
| Adres siedziby | |
| Ideologia polityczna | |
| Poglądy gospodarcze | |
| Barwy |
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform (BBWR) – polski komitet wyborczy, którego powstanie zapowiedział Lech Wałęsa 1 czerwca 1993 podczas konferencji prasowej w ogrodach Belwederu. Miał on odnosić się do tradycji piłsudczykowskiego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem[4].
Historia
[edytuj | edytuj kod]BBWR został zarejestrowany sądownie 30 listopada 1993 jako stowarzyszenie[5].
W 7 stycznia 1994 podczas posiedzenia założycieli funkcję przewodniczącego powierzono Zbigniewowi Relidze. Funkcję przewodniczącego pełnił do czasu zwołania zjazdu stowarzyszenia. W listopadzie tego samego roku ustąpił i odszedł z BBWR, a na funkcji szefa stowarzyszenia zastąpił go Jerzy Gwiżdż[5].
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform był formacją polityczną mającą stworzyć w nowym parlamencie zaplecze prezydenta RP, który liczył na uzyskanie przez swoje ugrupowanie co najmniej 25% głosów. W momencie powstania sondaż Demoskopu dawał stowarzyszeniu poparcie 18% ankietowanych[4].
W wyniku wyborów parlamentarnych, które odbyły się 19 września 1993, BBWR uzyskał 746 653 głosy, tj. 5,41% poparcia, co przełożyło się na 18 mandatów parlamentarnych (16 sejmowych i 2 senackie)[6]. Już wówczas Lech Wałęsa zaczął się dystansować od swojej nowej formacji.
W wyborach prezydenckich w 1995 ugrupowanie działało na rzecz reelekcji Lecha Wałęsy. Po przegranych wyborach w ugrupowaniu nastąpił rozłam.
W lutym 1996 Jerzy Gwiżdż został zawieszony, a w marcu odwołany i wykluczony przez nadzwyczajny zjazd. Następnie zrezygnował z członkostwa w BBWR[5]. Następcą Jerzego Gwiżdża został Stanisław Kowolik.
W trakcie trwania II kadencji Sejmu RP w latach 1993–1997 Klub Parlamentarny BBWR okazał się najbardziej skłóconym klubem. Na koniec kadencji jego posłowie byli podzieleni na kilka grup:
(nazwa ugrupowania, ilość posłów z listy BBWR, lider)
- BBWR – Blok dla Polski, 7 posłów, Andrzej Gąsienica-Makowski (były przewodniczący klubu),
- BBWR – Solidarni w Wyborach, 3 posłów, Jerzy Gwiżdż (były wiceprzewodniczący klubu),
- Nowa Polska, 3 posłów,
- Partia Republikanie, 2 posłów, Jerzy Eysymontt (były wiceprzewodniczący klubu),
- Krajowa Partia Emerytów i Rencistów, 1 poseł.
W efekcie były prezydent zaapelował do polityków BBWR o wycofanie swoich kandydatur w kolejnych wyborach parlamentarnych, czego jednak zdecydowana większość nie uczyniła. W wyborach tych BBWR otrzymał 1,36% głosów i nie uzyskał mandatów w parlamencie. W listopadzie tego samego roku działacze BBWR podjęli decyzję o przekształceniu stowarzyszenia w partię polityczną Blok dla Polski[7]. Lech Wałęsa powołał natomiast w tym czasie partię Chrześcijańska Demokracja III RP (znalazł się w niej m.in. były szef BBWR Jerzy Gwiżdż), której środowisko startowało w wyborach z list AWS.
Działacze
[edytuj | edytuj kod]BBWR składał się z czterech pionów. Skupiały one: pracobiorców, pracodawców, rolników oraz działaczy samorządowych. W skład ugrupowania wchodzili działacze postsolidarnościowi (m.in. Jerzy Eysymontt czy Janusz Byliński), pracownicy Kancelarii Prezydenta (Andrzej Kozakiewicz czy Eligiusz Włodarczyk), związkowcy, przedsiębiorcy oraz 18 wojskowych[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Andrzej Antoszewski: Partie polityczne Europy Środkowej i Wschodniej. Poznań-Wrocław 2005: Wyższa Szkoła Zarządzania i Bankowości w Poznaniu. p. 91. ISBN 83-88544-63-2. Cytat: W Polsce do ugrupowań konserwatywnych zaliczyć można Unię Polityki Realnej (w wyborach 1991, 1993 i 1997), Ruch Odbudowy Polski (w wyborach 1997 i 2001), Koalicję dla Rzeczypospolitej i Bezpartyjny Blok Wspierania Reform (w wyborach 1993), Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, startujące w ramach Akcji Wyborczej „Solidarność” w 1997 r. oraz w ramach Platformy Obywatelskiej w 2001 r., i wreszcie Prawo i Sprawiedliwość (w wyborach 2001).
- ↑ Wywiad Zbigniewa Religi dla „Rzeczpospolitej”, 1994, cyt. za: Andrzej Paczkowski: Pół wieku dziejów Polski 1939–1989, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003.
- ↑ Program BBWR, 1993, Materiały wyborcze Komitetu Wyborczego BBWR, Archiwum Akt Nowych, sygn. AAN 143/92.
- ↑ a b Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 281. ISBN 978-83-240-2130-7.
- ↑ a b c Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 14. ISBN 83-229-2493-3.
- ↑ Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 13. ISBN 83-229-2493-3.
- ↑ Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 16. ISBN 83-229-2493-3.
- ↑ Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 282. ISBN 978-83-240-2130-7.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 13–16. ISBN 83-229-2493-3.