Bezpieczeństwo socjalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bezpieczeństwo socjalne – państwowa gwarancja zaspokojenia potrzeb społecznych jednostki lub grupy społecznej[1] spowodowanych ryzykiem socjalnym, np. bezrobociem, niepełnosprawnością, biedą, zdarzeniami losowymi. Realizacja celów bezpieczeństwa socjalnego jest możliwa dzięki różnorodnym narzędzom socjalnym, prawnym i instytucjonalnym – np. poprzez ubezpieczenia społeczne, ochronę zdrowia, system pomocy społecznej, rehabilitację inwalidów itp.

Bezpieczeństwo socjalne rozpatrujemy w aspektach:

  • materialnym, czyli zapewnienie obywatelom niezbędnych do życia środków, poprzez danie mu pracy lub świadczenia socjalnego, zapewnienia mu ochrony zdrowia, edukacji itp.
  • społecznym, czyli zapewnienie ładu społecznego poprzez spójny system praw na wypadek trudnej sytuacji życiowej obywateli oraz w razie zagrożenia ich życia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Woźniak, Jakość w pomocy społecznej – możliwości i ograniczenia pomiaru, w: Efektywność, skuteczność i jakość działań w pomocy społecznej, MOPR w Poznaniu, Poznań, 2005, s.28 (przypis)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia PWN pod red. Jana Wojnowskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2001