Bezrobocie klasyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bezrobocie klasyczne − rodzaj bezrobocia pojawiający się wtedy, kiedy płaca jest utrzymywana powyżej poziomu, przy którym krzywe podaży pracy i popytu na pracę się przecinają. Wynika więc z niedostatecznie elastycznego mechanizmu cenowego rynku pracy lub ze sztucznego utrzymywania płacy powyżej poziomu równowagi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Begg: Makroekonomia. Warszawa: PWE, 1996
  • Paul A. Samuelson: Ekonomia T.2