Bezrobocie technologiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bezrobocie technologicznebezrobocie wynikające z postępu technologicznego, który powoduje zastępowanie pracy ludzi pracą maszyn i urządzeń.

W literaturze przedmiotu od XVIII wieku trwa dyskusja na ile bezrobocie takie ma charakter trwały (strukturalny), a na ile jest to bezrobocie o charakterze tymczasowym (frykcyjnym), tj. trwające do chwili przesunięcia zasobów zwolnionej siły roboczej do nowych zastosowań. Analizowane jest także powiązanie bezrobocia technologicznego z międzynarodowym podziałem pracy, transferem technologii i trwałością ubóstwa w krajach rozwijających się[1].

Bezrobocie technologiczne było przedmiotem klasycznych analiz autorów, takich jak James Steuart, Adam Smith, Jean-Baptiste Say, Thomas Malthus, David Ricardo, John Maynard Keynes i Karl Marx. Na początku XXI wieku wpływowe prace dotyczące bezrobocia technologicznego opublikowali m.in. Jeremy Rifkin, Erik Brynjolfsson i Andrew McAfee.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Klimczuk, Magdalena Klimczuk-Kochańska, Technological Unemployment, [w:] M. Odekon (red.), The SAGE Encyclopedia of World Poverty, 2nd Edition, SAGE Publications, Los Angeles 2015, s. 1510–1511.