Bhattiprolu

Bhattiprolu
	; Napis w piśmie bhtattiprolu z III wieku p.n.e.
	Charakterystyka
Rodzaj	abugida
Języki pisma	Prakryty
	Historia
Czas używania	III–I wiek p.n.e.
Systemy macierzyste	hieroglify pismo protosynajskie alfabet fenicki alfabet aramejski brahmi bhattiprolu; ; ; ; ;
	Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Bhattiprolu, zapisywane również jako Bhaṭṭiprōḷu^[1] – rodzaj pisma brahmi, którego inskrypcje znaleziono we wsi Bhattiprolu(inne języki), w dystrykcie Guntur, w stanie Andhra Pradesh, w Indiach.

Odkrycie pisma miało miejsce w trakcie wykopalisk, które w 1870 roku zostały przeprowadzone przez Waltera Elliota, Roberta Sewella i Alexandra Rea^[2].

Pismo

Pismo datowane jest na okres od III do I wieku p.n.e.^[2]^[3] Jest to najwcześniejszy dowód na istnienie pisma brahmi w południowych Indiach^[2].

Pismo bhrattiprolu wskazuje systemowe, ale nie paleograficzne podobieństwo do tamilskiego pisma brahmi^[4]. Według Richarda Salomona pismo bhrattiprolu pierwotnie wynaleziono do zapisu języka drawidyjskiego, ale zostało ono ponownie zastosowane do zapisu w praktyce indoaryjskiej. Stąd zarówno pismo Bhattiprolu, jak i tamilskie brahmi zawierają wspólne modyfikacje, które pozwalają na reprezentację języków drawidyjskich^[5].

Bhattiprolu różni się od standardowego brahmi pod dwoma istotnymi względami. Po pierwsze budowa zapisu pięciu spółgłosek, a mianowicie gha, ja, ma, la i sa (lub sa)m, jest radykalnie inna. Na przykład znak „ma” jest odwrócony do góry nogami w porównaniu ze standardową formą litery^[2]^[6]. Drugą osobliwością pisma Bhattiprolu jest system zapisu samogłosek pospółgłoskowych „a” i „aa”. Co wyjątkowe, spośród wszystkich wczesnych pism indyjskich, w Bhattiprolu odrzucono ówczesny system samogłosek, a spółgłoska po której następuje „a” ma znacznik samogłoskowy w postaci krótkiej poziomej kreski w prawym górnym rogu, podobnej do znaku „a” w standardowym brahmi^[2]^[6].

Zobacz też

Przypisy

↑ Salomon 1998 ↓, s. 35.
1 2 3 4 5 Bhattiprolu: A Dravidian ‘Rosetta Stone’: Kurush Dalal. Peppul Tree Stories, 2020-04-14. [dostęp 2025-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-23)]. (ang.).
↑ Hirakawa 1999 ↓, s. 241.
↑ Salomon 1999 ↓, s. 35.
↑ Salomon 1999 ↓, s. 36.
1 2 Salomon 1998 ↓, s. 232f.

Bibliografia

Akira Hirakawa: A History of Indian Buddhism: From Sakyamuni to Early Mahayana. University of Hawaii Press, 1999, s. 241. ISBN 0-8248-1203-4. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).
Richard Salomon: Indian Epigraphy. Oxford University Press, 1998, seria: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages. ISBN 978-0-19-535666-3. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).
Richard Salomon: Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the other Indo-Aryan Languages. Oxford Univeristy Press, 1999. ISBN 0-19-509984-2. OCLC 473618522. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).

[CITEREFSalomon199835-1] Salomon 1998 ↓, s. 35.

[pismo-2] 1 2 3 4 5 Bhattiprolu: A Dravidian ‘Rosetta Stone’: Kurush Dalal. Peppul Tree Stories, 2020-04-14. [dostęp 2025-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-23)]. (ang.).

[CITEREFHirakawa1999241-3] Hirakawa 1999 ↓, s. 241.

[CITEREFSalomon199935-4] Salomon 1999 ↓, s. 35.

[CITEREFSalomon199936-5] Salomon 1999 ↓, s. 36.

[CITEREFSalomon1998232f-6] 1 2 Salomon 1998 ↓, s. 232f.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]