Białośliwie (wieś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°6′13″N 17°7′31″E
- błąd 38 m
WD 53°6'N, 17°8'E, 53°7'N, 17°12'E, 53°6'16.60"N, 17°7'31.19"E
- błąd 2284 m
Odległość 709 m
Białośliwie
wieś
Ilustracja
Widok ogólny Białośliwia
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat pilski
Gmina Białośliwie
Liczba ludności (2006) 2600
Strefa numeracyjna 67
Kod pocztowy 89-340[1]
Tablice rejestracyjne PP
SIMC 0524192
Położenie na mapie gminy Białośliwie
Mapa konturowa gminy Białośliwie, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Białośliwie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Białośliwie”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Białośliwie”
Położenie na mapie powiatu pilskiego
Mapa konturowa powiatu pilskiego, plisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Białośliwie”
Ziemia53°06′13″N 17°07′31″E/53,103611 17,125278
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Białośliwiu

Białośliwie (niem. Weissenhöhe) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Białośliwie[2], nad Notecią przy drodze wojewódzkiej nr 190.

Miejscowość jest siedzibą gminy Białośliwie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Białośliwie[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
1007926 Cielechówko część wsi
0524217 Jańczyn część wsi
0524223 Kocik-Młyn część wsi
1007932 Mietnica część wsi
1007955 Notecko część wsi
0524252 Otylin część wsi
0524269 Wymysłowo część wsi

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Obiekty wpisane do Rejestru Zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu

  • cmentarz kat., nr rej.: A-708 z 1.10.1990
  • park dworski, poł. XVIII, XIX, nr rej.: A-310/10 z 19.08.1977
  • zespół stacji kolejowych, ul. Dworcowa, nr rej.: 41/Wlkp/A z 24.01.2007:
    • stacja kolei normalnotorowej na linii Berlin – Królewiec:
      • dworzec, 1851
      • poczta, 1861
      • magazyn spedycyjny, 1880
      • 2 nastawnie, 1910
    • stacja Wyrzyskiej Kolei Dojazdowej, wąskotorowej:
      • dworzec, ob. dom mieszk., 1895
      • parowozownia, 1921-23
      • hala napraw wagonów, po 1923
      • stolarnia, ob. świetlica, po 1923
      • budynek warsztatowo-garażowy, po 1923
      • kuźnia, po 1923
      • budynek zaplecza technicznego, 1921-23

Znajdują tu się Szkoła Podstawowa im. Wiktora Kaji oraz Gimnazjum im. bp. Michała Kozala.

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, jest jednym z ładniejszych w diecezji bydgoskiej. Miejscowa parafia należy do dekanatu Wyrzysk.

Ze stacji wąskotorowej w Białośliwiu kursują pociągi turystyczne Wyrzyskich Kolei Dojazdowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o istnieniu Białośliwia pochodzi z 1216. Było wówczas własnością możnego rodu Pałuków.

W okresie zaboru pruskiego w XIX w. nastąpił bardzo znaczny rozwój demograficzny i gospodarczy osady. W 1851 uruchomiono linię kolejową Krzyż-Piła-Bydgoszcz. Rozbudowano port rzeczny na Noteci. Wskutek pruskiej kolonizacji w okresie tym ludność niemiecka stanowiła ponad połowę mieszkańców. Niemcy wznieśli w Białośliwiu dwie świątynie. Pierwsza z nich przeznaczona dla wiernych kościoła luterańskiego była małą szachulcową budowlą otoczoną cmentarzem z dominującym pomnikiem Marcina Lutra. Drugą, większą w stylu neogotyckim przeznaczoną dla wiernych kościoła ewangelicko-unijnego zaczęto wznosić w 1857. Oba te kościoły nie zachowały się do dnia dzisiejszego.

W 1921, czyli już w wolnej Polsce Białośliwie zamieszkiwało 2016 mieszkańców z czego 1302 katolików. W 1923 Prymas Polski kard. Edmund Dalbor utworzył parafię rzymskokatolicką w Białośliwiu. Projekt nowego kościoła poświęconego w listopadzie 1929 wykonał architekt Kazimierz Ulatowski.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości funkcjonuje klub GLKS Stella Białośliwie, który swoje mecze rozgrywa na stadionie Stelli.

6 grudnia 2008 do dyspozycji mieszkańców został oddany „Orlik”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 26 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2014-02-12].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]