Białorzytka rdzawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Białorzytka rdzawa
Oenanthe hispanica[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Samiec odmiany jasnogardłej.
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Oenanthe
Gatunek białorzytka rdzawa
Synonimy
  • Motacilla hispanica Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • O. h. hispanica (Linnaeus, 1758)
  • O. h. melanoleuca (Güldenstädt, 1775)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Białorzytka rdzawa (Oenanthe hispanica) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Bardzo szybko lata.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jaja białorzytki rdzawej

Zasiedla południową Europę, północną Afrykę, a w AzjiBliski Wschód aż po Iran, oraz południowo-zachodni Kazachstan. Zimuje na południe od Sahary. Do Polski zalatuje wyjątkowo[4].

Biotop to śródziemnomorskie obszary z kamienistym podłożem.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Występuje w dwóch odmianach barwnych: jasnogardłej i czarnogardłej. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samice nie mają rysunku na głowie. Odmiana jasnogardła biała, z czarnymi nogami, skrzydłami oraz maską na głowie. Odmiana czarnogardła również, ale czarna barwa na głowie pokrywa także gardło. Ma białe brzegi ogona. Młode są jak samice, ale mają z wierzchu beżowe plamki i brązowe łuskowanie na piersi. Długość jej ciała to 14,5 cm, a rozpiętość skrzydeł wynosi 25–27 cm. Śpiewa nagle wybuchającymi, sucho szczebioczącymi zwrotkami.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki białorzytki rdzawej[5][2]:

  • Oenanthe hispanica hispanica występująca w południowo-zachodniej i południowo-środkowej Europie oraz północno-zachodniej Afryce.
  • białorzytka różnogardła[6] (Oenanthe hispanica melanoleuca) występująca w południowo-środkowej i południowo-wschodniej Europie przez Bliski Wschód do Iranu oraz Kazachstan.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek w Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oenanthe hispanica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Black-eared Wheatear (Oenanthe hispanica) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-27].
  3. Oenanthe hispanica. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego: Lista awifauny krajowej. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2018. [dostęp 2019-09-12].
  5. Frank Gill, David Donsker: Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-09-12].
  6. Peter H. Barthel, Paschalis Dougalis: Jaki to ptak?. Warszawa: Multico, 2009, s. 148. ISBN 978-83-7073-688-0.
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Godfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: 2007, s. 299. ISBN 978-83-247-0818-5.