Białowąs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Białowąs
widok wsi
widok wsi
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Barwice
Liczba ludności (2006) 400
Strefa numeracyjna (+48) 94
Tablice rejestracyjne ZSZ
SIMC 0302209
Położenie na mapie gminy Barwice
Mapa lokalizacyjna gminy Barwice
Białowąs
Białowąs
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szczecineckiego
Białowąs
Białowąs
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Białowąs
Białowąs
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Białowąs
Białowąs
Ziemia 53°49′03,216″N 16°16′53,436″E/53,817560 16,281510

Białowąsosada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Barwice.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie koszalińskim.

Pierwsze wzmianki w kronikach o tej miejscowości pojawiają się już w średniowieczu. Dawne lenno rodów von Vodig oraz von Glasenapp. Ostatnim właścicielem majątku rycerskiego Balfanz (dawna, germańska nazwa Białowąsu) był Friedrich Wilhelm Graf von Rittberg. Twórcą obecnego układu przestrzennego zespołu pałacowo-parkowego był R. Haase. Do niego też należał majątek w okresie budowy pałacu wraz z zabudowaniami gospodarczymi.

Godne polecenia miejsca w miejscowości Białowąs:

- Pałac neogotycki z I poł. XIX w. na planie prostokąta z dwoma zryzalitowanymi,

Pałac w Białowąsie

prostokątnymi skrzydłami. Widoczne: taras z ryzalitem, ostrołukowe okna oraz lizeny. Wnętrze eklektyczne. Powierzchnia użytkowa 2270m².

- Park przypałacowy założony w I poł. XIX w.

- Unikatowe gatunki drzew: orzech czarny, cyprysiki, choina siebolda. W tym drzewa – pomniki przyrody: buk zwyczajny odm. czerwonolistna o obw. 325 cm (180 lat), dąb szypułkowy o obw. 805 cm (ok. 500 lat), daglezja zielona o obw. 330 cm;

- Stary kościół oraz dawna kaplica grobowa z 1689 r. Ufundowana przez Kazimierza von Glasenapp. Wokół lipy drobnolistne o obw. od 300 cm do 410 cm (7 sztuk) oraz dęby szypułkowe: 420 cm i 450 cm.

Bibliografia[edytuj]

  1. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0
  2. Paweł Zarzyński, Robert Tomusiak, Krzysztof Borkowski, Drzewa Polski, PWN, Warszawa, 2016, ISBN 978-83-01-18438-4