Bianka Mikołajewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bianka Mikołajewska
Ilustracja
Bianka Mikołajewska (2015)
Data urodzenia 1975
Zawód, zajęcie dziennikarka
Pracodawca Polityka”, „Gazeta Wyborcza”, OKO.press
Małżeństwo Piotr Niemczyk[1]

Bianka Mikołajewska-Niemczyk (ur. 1975[2]) – polska dziennikarka, w latach 2000–2013 dziennikarka tygodnika „Polityka”, potem – do 2016 dziennikarka „Gazety Wyborczej”; obecnie dziennikarka śledcza serwisu OKO.press[3]. Laureatka Nagrody im. Andrzeja Woyciechowskiego (2015); w 2016 roku w konkursie miesięcznika „Press” uznana za Dziennikarza Roku 2016; 1998–2001 radna Rady Miejskiej w Łodzi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędziła w Łodzi. Absolwentka XXIV Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Łodzi (uczęszczała tam w latach 1990–1994). Studiowała na Uniwersytecie Łódzkim. W 1998 została radną Rady Miejskiej w Łodzi[4] z listy SLD. Latem 2001 odeszła z klubu radnych Sojuszu, a w październiku tego samego roku, w związku z decyzją o wyborze zawodu dziennikarza i przeprowadzką do Warszawy zrezygnowała z mandatu[5]. W latach 2000–2013 była dziennikarką „Polityki”, zajmowała się w tygodniku tematyką śledczą, polityczną i gospodarczą. Potem – do 2016 roku – związana z „Gazetą Wyborczą”[6]. Autorka cyklu artykułów o nieprawidłowościach w systemie SKOK-ów, o Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi, o nadużyciach przy zakupie gruntów pod budowę hipermarketów i publikacji o lobbyście Marku Dochnalu.

W czerwcu 2016 została zastępczynią redaktora naczelnego i szefową zespołu śledczego portalu internetowego OKO.press, którego wydawcą jest Fundacja Ośrodek Kontroli Obywatelskiej „Oko”[7].

Nagrody dziennikarskie[edytuj | edytuj kod]

  • 2002: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii publicystyka za raport o nieprawidłowościach w działalności syndyków;
  • 2004: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii publicystyka za raport o nadużyciach komorników;
  • 2005: wyróżnienie w konkursie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za teksty o tematyce społecznej;
  • 2005: Nagroda „Watergate” Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za materiały o Spółdzielczych Kasach Oszczędnościowo-Kredytowych;
  • 2005: nagroda Grand Press w kategorii Dziennikarstwo specjalistyczne za cykl tekstów o SKOK-ach.
  • 2005: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii publicystyka za tekst „Bracia spod znaku Bliźniąt” o relacji łączącej braci Kaczyńskich;
  • 2005: nagroda „Gazety Prawnej” dla dziennikarzy zajmujących się tematyką prawną;
  • 2005: trzecia nagroda w konkursie Fundacji im. Stefana Batorego „Tylko ryba nie bierze”;
  • 2006: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze;
  • 2009: wyróżnienie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Nagroda Watergate – za publikacje z zakresu dziennikarstwa śledczego: za artykuł „Biznesmeni z komendy”[8];
  • 2010: wyróżnienie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w kategorii tekstów o tematyce społecznej – za artykuł o tym, jak dzieci – przeważnie bez wiedzy rodziców – zarabiają dziś pieniądze;
  • 2012: Laureatka Nagrody specjalnej X Edycji Konkursu im. Władysława Grabskiego dla dziennikarzy ekonomicznych[9].
  • 2015: Nagroda Specjalna im. Dariusza Fikusa za „dziennikarstwo śledcze najwyższej próby”[10];
  • 2015: Nagroda Radia ZET im. Andrzeja Woyciechowskiego za cykl artykułów poświęconych nieprawidłowościom i patologiom systemu SKOK-ów, które zostały opublikowane w „Gazecie Wyborczej”[11];
  • 2016: Dziennikarz Roku 2016, nagroda miesięcznika „Press[12]
  • 2016: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii News za tekst „Fundusz Ochrony Środowiska Szyszki”;
  • 2018: nominacja do nagrody Grand Press w kategorii News za cykl o tym jak policja inwigilowała uczestników protestów przeciwko niszczeniu sądownictwa przez rząd PiS;
  • 2018: nominacja do Nagrody Radia Zet za cykl tekstów o inwigilacji uczestników protestów w 2017 roku.
  • 2019: Nagroda Specjalna Radia Zet im. Andrzeja Woyciechowskiego dla "Dziennikarza Dekady" (laureatami nagrody zostali również Adam Pieczyński i Paweł Reszka).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Moje teksty nie wyskakują jak diabeł z pudełka. press.pl. [dostęp 2019-11-24].
  2. oko.press
  3. Bianka Mikołajewska, oko.press [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  4. Rachunek za SKOKi
  5. Szczuplejszy samorząd
  6. Nie zostałam wyrzucona z „Polityki”
  7. Redakcja. Oko.pres. [dostęp 2016-06-15].
  8. Zolnierze, zolnierzewolnosci.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  9. Narodowy Bank Polski - Internetowy Serwis Informacyjny, nbp.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  10. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2017-11-17].
  11. Radio - Darmowe radio internetowe Online - Radio Zet, radiozet.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  12. Bianka Mikołajewska Dziennikarzem Roku - Press.pl - najnowsze informacje z branży medialnej, marketingowej, reklamowej i public relations, press.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).