Bianzhong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bianzhong
Ilustracja
Bianzhong z grobu markiza Yi z Zeng, datowany na 433 p.n.e.
Nazwa chińska
Pismo uproszczone

编钟

Pismo tradycyjne

編鐘

Hanyu pinyin

biānzhōng

Wade-Giles

pien-chung

Bianzhong – starożytny chiński instrument muzyczny, składający się z zawieszonych na drewnianej ramie brązowych dzwonów różnej wielkości, w które uderzano specjalnym młotkiem celem wydobycia dźwięku. W zależności od wersji liczba dzwonków mogła być różna (9, 13, 16, 64 etc.)[1].

Najbardziej znany przykład bianzhong, datowany na 433 p.n.e., odkryto w 1978 roku w grobowcu markiza Yi z Zeng[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Li Xiaoxiang: Origins of Chinese Culture. Singapore: Asiapac Books Pte Ltd, 2005, s. 124. ISBN 978-981-229-407-4.
  2. zhong, [w:] Encyclopædia Britannica [online] [dostęp 2011-03-26] (ang.).