Biblia warszawsko-praska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biblia warszawsko-praska
Pełna nazwa Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu
Inne nazwy Biblia rodzinna
Skrót(y) BWP, Br
Kanon katolicki
Język polski
Opublikowanie kompletnego przekładu 1997
Księgi deuterokanoniczne Tobiasza, Judyty, 1 Machabejska, 2 Machabejska, Mądrości, Mądrość Syracha, Barucha
Tłumacz(e) ks. bp prof. Kazimierz Romaniuk
Źródła przekładu Stary Testament: Biblia Hebraica Stuttgartensia, Stuttgart 1977; Nowy Testament: Novum Testamentum graece, ed. K. Alanda, M. Black, C. Martini, B. Metzger, A. Wikgren, Stuttgart 1979.
Wydawca Towarzystwo Biblijne w Polsce
Przynależność religijna Katolicyzm
Księga Rodzaju 1, 1-3
Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. Ziemia była [na początku] bezładna i pusta: ciemności zalegały bezmiar przestrzeni i [tylko] Duch Boży unosił się nad wodami. Powiedział tedy Bóg: Niech się stanie światło! I stało się światło.
Ewangelia Jana 3, 16
Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna jednorodzonego wydał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, lecz miał życie wieczne.

Biblia warszawsko-praska – tłumaczenie Biblii na współczesny język polski dokonane przez ks. bp. Kazimierza Romaniuka. Praca nad przekładem rozpoczęła się w 1961 i zajęła autorowi 35 lat. W 1976 ukazał się przekład Nowego Testamentu, a w 1997 całej Biblii.

Jest to trzeci od czasu przekładu Szymona Budnego kompletny przekład Biblii na język polski, wykonany w całości przez jedną osobę oraz pierwsze w polskiej historii wykonane przez jedną osobę, katolickie tłumaczenie z języków oryginalnych.

Opis przekładu[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 60. duchowny rzymskokatolicki Kazimierz Romaniuk spotykał się z biblistami teologami innych wyznań by podjąć pracę nad wspólnym przekładem[1]. Stronę protestancką reprezentowali wówczas dwaj luteranie: ks. Zygmunt Michelis i ks. Otton Krenz, a prawosławną ks. Jerzy Klinger[2]. Jednak już po kilku spotkaniach roboczych inicjatywa upadła, głównie z powodu ingerencji ówczesnej służby bezpieczeństwa, która z podejrzliwością patrzyła na wszelki dialog międzykościelny[a], a także z powodu niespodziewanej śmierci ks. Ottona Krenza w roku 1962.

Podejmując pracę nad Nowym Testamentem, tłumacz starał się jednak zachować choćby częściowo ekumeniczny charakter przekładu. Dlatego też w pierwszym wydaniu, które ukazało się w roku 1976 przypisy i wyjaśnienia zostały znacznie ograniczone. Był to ukłon w stronę niekatolików w owym czasie bardzo skrupulatnie przestrzegających zasady, by tekstu biblijnego nie opatrywać żadnymi wyjaśnieniami.

Pełny przekład Biblii ukazał się w roku 1997. Podstawowym założeniem tłumacza była daleko posunięta komunikatywność języka. Dlatego Biblia warszawsko-praska uznawana jest za dokonanie na pograniczu przekładu dynamicznego i parafrazy.

W 1985 ukazała się Synopsa polska czterech ewangelii oparta o tłumaczenie bp. Romaniuka.

Konkordancja do przekładu Nowego Testamentu ukazała się w dwóch tomach (A–O, P–Ż) w Warszawie w roku 1985 nakładem Akademii Teologii Katolickiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W „Przedmowie” do pierwszego wydania swojego przekładu NT ks. bp Romaniuk napisał, że „ekipa ekumeniczna” rozpadła się już w kilka miesięcy po jej powstaniu „z powodów, których nie ma tu potrzeby wymieniać” (Pismo Święte Nowego Testamentu. Opr. Ks. K. Romaniuk, Poznań 1978², s. 7). Ekipa ekumeniczna rozpadła się głównie ze względu na inwigilację służby bezpieczeństwa, której zadaniem było m.in. niedopuszczenie do jakiejkolwiek tego typu współpracy między Kościołami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Banak, Biblia Ekumeniczna na rok 2000, Niedziela 5 (1997) 1, 3-4.
  2. Z. Zembrzuski, Ekumenizm w Warszawie. Studium historyczno-teologiczne, Warszawa 2001, s. 158.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]