Biblioteka Narodowa Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biblioteka Narodowa Francji
Ilustracja
Biblioteka Narodowa Francji, Czytelnia Owalna
Państwo

 Francja

Miejscowość

Paryż

Adres

Richelieu: 5, rue Vivienne
Paris II e

Dyrektor

Bruno Racine

Data założenia

1368

Siglum

BnF

Wielkość zbiorów

13 000 000

Położenie na mapie Paryża
Mapa konturowa Paryża, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Biblioteka Narodowa Francji”
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, u góry znajduje się punkt z opisem „Biblioteka Narodowa Francji”
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa konturowa Île-de-France, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Biblioteka Narodowa Francji”
Ziemia48°50′01″N 2°22′33″E/48,833611 2,375833
Strona internetowa

Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Francuskiej Biblioteki Narodowej sięgają średniowiecza i biblioteki królewskiej założonej w Luwrze (Louvre) przez Karola V w 1368. Szczególny jej rozwój rozpoczął się po wydaniu w 1537 przez króla Franciszka I specjalnego dekretu, ustanawiającego egzemplarz obowiązkowy. Czas bardzo ważny w dziejach biblioteki to okres Colberta, ministra Ludwika XIV, który udostępnił zbiory biblioteki do publicznego użytku (1692). Burzliwe epizody w dziejach Paryża, jak rewolucja francuska, Komuna Paryska, I i II wojna światowa oszczędziły zbiory BnF. Dzięki temu posiada w chwili obecnej ponad 11 milionów woluminów. Są one rozlokowane w kilku miejscach Paryża i poza nim.

W 1997 roku została otwarta biblioteka cyfrowa Gallica[1].

Nowy gmach[edytuj | edytuj kod]

Od 1996 głównym gmachem BnF jest kompleks przy Rue de Tolbiac, zwany Site François-Mitterrand, zbudowany z inicjatywy tego prezydenta. W czterech wieżach wysokich na 79 m zgromadzono większość księgozbioru (łączna długość półek osiąga 395 km). Czytelnie dla studentów i naukowców mieszczą się między wieżami w cokole otaczającym kompleks. Budynek ten, w całości został zaprojektowany przez Dominique Perrault, a łączy w sobie trzy podstawowe materiały: beton, metal i szkło, które w harmonijny sposób integruje je z naturą.

BnF znajduje się pod bezpośrednim nadzorem ministra kultury Francji. Roczny budżet biblioteki wynosi 155 milionów [2].

Zbiory biblioteczne i muzealne[edytuj | edytuj kod]

W bibliotece przechowywanych jest około 115 000 rękopisów, w tej liczbie 5000 greckich rękopisów, 21 800 łacińskich rękopisów, 59 000 francuskich rękopisów, 4290 rękopisów w innych nowożytnych językach[3]. Greckie rękopisy zostały podzielone na trzy kolekcje: Le fonds Grec (ponad 3100 rękopisów), Le fonds Coislin (400 rękopisów) i Le supplément grec (ponad 1100 rękopisów).

Całość zbiorów biblioteki wynosi 13 000 000 jednostek bibliotecznych[4].

Działem muzealnym BNF, gromadzącym głównie monety, medale i dzieła sztuki oraz dokumentację ich dotyczącą, jest departament monet, medali i starożytności (Le département des Monnaies, médailles et antiques), zwany popularnie Gabinetem Medali[5].

Biblioteka posiada zbiór polskich wydawnictw szczególnie z okresu Wielkiej Emigracji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A propos, gallica.bnf.fr [dostęp 2022-10-22] (fr.).
  2. Les chiffres donnés ici sont ceux du rapport d’activités 2005, le dernier disponible.
  3. Catalogues imprimés des Manuscrits occidentau.
  4. La BnF en chiffres. [dostęp 2008-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-28)].
  5. Praca zbiorowa, Encyklopedia sztuki starożytnej, WAiF i Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, s. 134, ISBN 83-01-12466-0 (PWN), ISBN 83-221-0684-X (WAiF).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]