Bidziny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°50′27″N 21°37′41″E
- błąd 39 m
WD 50°50'26.9"N, 21°37'41.2"E, 50°50'16.84"N, 21°37'50.41"E
- błąd 14 m
Odległość 1 m
Bidziny
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Wojciechowice
Liczba ludności (2008) 910
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-532[1]
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0809799
Położenie na mapie gminy Wojciechowice
Mapa konturowa gminy Wojciechowice, po prawej znajduje się punkt z opisem „Bidziny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Bidziny”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Bidziny”
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa konturowa powiatu opatowskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Bidziny”
Ziemia50°50′27″N 21°37′41″E/50,840833 21,628056

Bidzinywieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Wojciechowice[2], przy drodze krajowej nr 74.

Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Bidziny[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0809807 Bidziny-Folwark część wsi
0809813 Bidziny-Kolonia część wsi
0809820 Bidziny Poduchowne część wsi
0809836 Duża Strona część wsi
0809842 Gaje część wsi
0809859 Mała Strona część wsi

Znajdują się tu także obiekty fizjograficzne o nazwach: Drugie Półłanki, Łąki Bidzińskie, Ogrody, Pola Małostrońskie, Pola Poduchowne, Półłanki i Trzecie Półłanki.

Przez wieś przebiega zielony szlak rowerowy im. Witolda Gombrowicza, zaczynający się i kończący w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1326 miejscowość została wspomniana w bulli papieża Jana XXII jako Bidin[6]. Wieś była własnością wojewody sandomierskiego Stefana Bidzińskiego[7].

W wieku XIX Bidziny, wieś i folwark w powiecie opatowskim, gminie Wojciechowice, parafii Bidziny, posiada kościół paraf, murowany z XVIII w.

„Słynne są tutejsze gospodarstwa z wybornego gatunku pszenicy „sandomirki”. Obszar ziemi dworskiej 1104 mórg., włościańskiej 503 mórg. W 1827 r. było tu 38 domów i 336 mieszkańców. W roku 1885 było 57 domów i 454 mieszkańców. Parafia Bidziny dekanatu opatowskiego liczy 1624 dusz.”(opisał Bronisław Chlebowski SgKP t.I s.203)

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Późnobarokowy kościół parafialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła; wybudowany w 1720 roku, na miejsce wcześniejszego, drewnianego kościoła, który uległ zniszczeniu. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej: A.576 z 22.01.1957, z 21.06.1967 i z 30.03.1977)[8].
  • Cmentarz parafialny pochodzący z XIX wieku (nr rej.: A.577 z 14.06.1988)[8].
  • Figura św. Barbary z 1686 roku, powstała w janikowskim warsztacie kamieniarskim.
  • Figura św. Jana Nepomucena z II połowy XVIII wieku.
  • Figura św. Floriana z początku XIX wieku.
  • Latarnia z Chrystusem Frasobliwym, zwieńczona arkadowym wykrojem; wewnątrz znajduje się ludowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego. Latarnia powstała w XIX wieku w warsztacie janikowskim.

Ludzie związani z Bidzinami[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 42 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Przeglądanie TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2013-09-20].
  3. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  6. Bullarium Poloniae, Rzym 1982, t. I, s. 244.
  7. Zofia Trawicka, Życie polityczne szlachty województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVII w., [w:] Między monarchą a demokracją. Studia z dziejów Polski XV–XVIII wieku, red. A. Sucheni-Grabowska, A. Żaryn, Warszawa 1994, s. 314.
  8. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2020-09-30. s. 41. [dostęp 2015-12-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Myjak: Tam, gdzie świt cywilizacji rolniczej: monografia krajoznawcza gminy Wojciechowice. Sandomierz: Prywatna Agencja Informacji Regionalnej Myjakpress; Wojciechowice: na zlec. Urzędu Gminy, 2006. ​ISBN 83-86436-73-5​ (Myjakpress).