Biebrzański Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biebrzański Park Narodowy
Logotyp Biebrzański Park Narodowy
park narodowy
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Siedziba Osowiec-Twierdza 8
19-110 Goniądz
Mezoregion Kotlina Biebrzańska
Data utworzenia 9 września 1993
Akt prawny Dz.U. z 1993 r. Nr 86, poz. 399
Powierzchnia 592,23 km²
Powierzchnia otuliny 668,24 km²
Odwiedzający 23 193 (2013)[1]
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Biebrzański Park Narodowy
Biebrzański Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biebrzański Park Narodowy
Biebrzański Park Narodowy
Ziemia53°36′18″N 22°55′36″E/53,605000 22,926667
Strona internetowa
Droga Carska

Biebrzański Park Narodowy – jeden z 23 parków narodowych Polski, utworzony 9 września 1993. Największy Park w Polsce o powierzchni 592,23 km², położony na terenach Kotliny Biebrzańskiej w województwie podlaskim. Siedziba Parku znajduje się w Osowcu-Twierdzy, gmina Goniądz[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Obejmuje dolinę Biebrzy począwszy od ujścia Niedźwiedzicy do Biebrzy, a skończywszy na ujściu Biebrzy do Narwi[3]. Niemal cały bieg Biebrzy znajduje się na terenie parku (ok. 155 km). Ochronę tego terenu zapoczątkowano w latach międzywojennych, tworząc dwa rezerwaty: Czerwone Bagno (w zmienionych granicach istniejący do dziś) oraz Grzędy. W roku 1989 staraniem Towarzystwa Biebrzańskiego utworzono Biebrzański Park Krajobrazowy, obejmujący tereny basenów dolnego i środkowego. Cztery lata później park krajobrazowy przekształcono w park narodowy[2].

W 1995 r. Biebrzański Park Narodowy wpisany został na listę wodno-błotnych obszarów chronionych Konwencją Ramsar[2].

Od roku 2010 Biebrzański Park Narodowy jest w całości włączony do spisu ostoi ptaków IBA prowadzonego przez BirdLife International[4].

Walory przyrodnicze[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Bagna Biebrzańskie.

Na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego spotyka się zbiorowiska wodne, bagienne, torfowiskowe, szuwary, a także zbiorowiska leśne (olsy, brzeziny, łęgi). Szczególnie cenna jest duża grupa zbiorowisk mechowiskowych, zawierających liczne gatunki rzadkie i reliktowe (brzoza niska[2], wierzba lapońska, gnidosz królewski), zanikające w innych częściach kraju[5].

Szata roślinna odznacza się ogromną różnorodnością, wysokim stopniem naturalności i obecnością wielu rzadkich gatunków, jak storczyki (storczyk krwisty, obuwik pospolity, podkolan biały, kruszczyk rdzawoczerwony, kruszczyk szerokolistny, tajęża jednostronna), rosiczki (rosiczka okrągłolistna, rosiczka długolistna), widłaki (jałowcowaty, goździsty, wroniec)[5].

Na Bagnach Biebrzańskich gniazduje wiele gatunków ptaków związanych ze środowiskiem bagiennym. Występują tu izolowane stanowiska lęgowe gatunków borealnych, a także gatunków, których centrum zasięgu geograficznego znajduje się w strefie tajgi i tundry. Ponadto Kotlina Biebrzańska ma ogromne znaczenie dla wielu gatunków ptaków żerujących oraz wypoczywających w czasie corocznych wędrówek. Dla ptaków siewkowatych, wymagających rozległych, podmokłych obszarów, Biebrza stanowi jedną z najważniejszych ostoi w Europie Środkowej[5].

Najbardziej charakterystyczne lęgowe gatunki ptaków to: batalion (widoczny w emblemacie parku), wodniczka, bekasik[2], dubelt, kszyk, kulik wielki, biegus zmienny, żuraw, rybitwa białoskrzydła i białowąsa, puchacz[2], orlik krzykliwy oraz sowa błotna[5].

Najbardziej charakterystycznym ssakiem Biebrzańskiego PN jest łoś[2], który jedynie tu przetrwał okres II wojny światowej; liczebność wynosi około 400 sztuk[5].

Na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego występuje 49 gatunków ssaków, 271 gatunków ptaków, 36 – ryb, 12 – płazów, 5 – gadów. Bezkręgowce są reprezentowane przez ponad 700 gatunków motyli, 448 gatunków pająków, ponad 500 gatunków chrząszczy, 19 gatunków pijawek oraz 42 gatunki chruścików[5].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Statystyka ruchu turystycznego w BbPN. Biebrzański Park Narodowy. [dostęp 2018-09-21].
  2. a b c d e f g Biebrzański Park Narodowy. W: Parki narodowe. T. 1. Polska północna i centralna. De Agostini, 2010, s. 28-31. ISBN 978-83-248-2401-4.
  3. Geoserwis GDOŚ, geoserwis.gdos.gov.pl [dostęp 2018-02-24].
  4. PL044 Biebrza river valley. BirdLife International. [dostęp 6 listopada 2013].
  5. a b c d e f Biebrzański Park Narodowy. Przyroda. [dostęp 6 listopada 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]