Biecz (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biecz
Znak z nazwą wsi
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat żarski
Gmina Brody
Liczba ludności 252
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FZA
SIMC 0908024
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Biecz
Biecz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biecz
Biecz
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Biecz
Biecz
Ziemia 51°48′31″N 14°49′52″E/51,808611 14,831111

Biecz – (niem. Beitzsch, łuż. Bušc)[1] wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Brody, przy drodze wojewódzkiej nr 286 z Lubska do Gubina. Znajduje się tu zabytkowy pałac w stylu barokowym.

W latach 1945-54 siedziba gminy Biecz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj]

Pierwszy raz o wsi wspomniano w dokumentach z 1392 roku używając nazwy - Beychcz. Dawniej do wioski należał majątek rozciągający się na brzegu rzeczki Lubszy. W 1721 roku architekt Georg Bahr ukształtował bogato wyposażony kościół na wzór greckiego krzyża dodając absydę. Dworek z bocznymi budynkami i bramą z XVI wieku został zniszczony. W 1881 roku wieś została prawie doszczętnie zniszczona wskutek pożaru. Zabudowana jest luźno i złożona z budynków powstałych w końcu XIX wieku. Przez wieś przepływa rzeka Mielniczek

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem MB Częstochowskiej; kościół ma odległą metrykę średniowieczną. Obecny zbudowany został w miejsce starszego około roku 1721 przez architekta Jerzego Bähra. Murowany z cegły, nieotynkowany. Założony na planie krzyża greckiego z półkolistą apsydą od strony wschodniej i prostokątną kruchtą od zachodu. Posiada elewacje gładkie, flankowe w narożach pilastrami, trzyosiowe. Okna są podwójne, w części dolnej małe prostokątne, górne wysokie, zamknięte półkoliście. Apsyda otynkowana z markowanymi na osi otworami okien. Dach jest wielospadowy z lukarnami, zwieńczony czworoboczną wieżyczką z latarnią i cebulastym hełmem z lukarnami
  • zespół pałacowy, z XVIII wieku, XIX wieku:
    • pałac; posiadłość ta istniała już w średniowieczu. Była tu być może także gotycka siedziba o której nie ma jednak żadnych przekazów. Wiadomo tylko o renesansowym dworze obronnym z ostatniej ćwierci XVI wieku, którego mury tkwią w obecnym pałacu. Była to prostokątna, piętrowa budowla otoczona fosą. Dwór został rozbudowany w drugiej połowie XVII wieku w kierunku zachodnim do rozmiarów obecnego korpusu. Na przełomie XVIII - XIX wieku przeprowadzono dalszą rozbudowę i wówczas dostawiono skrzydła boczne. Remont wykonany w II połowie XIX wieku zmienił charakter budowli tzn. wprowadzono skromne neorokokowe elementy dekoracyjne w elewacji frontowej i obramieniach lukarn. Z tego okresu pochodzi również fontanna i żelazna brama. Po roku 1945 pałac był w posiadaniu PGR, a od końca lat 60 był nieużytkowany. W 1981 roku posiadłość została kupiona przez Bogusława Śmigielskiego i wyremontowana. Murowany z cegły i założony na planie prostokąta z parterowymi skrzydłami dobudowanymi od północy. Frontowa elewacja północna urozmaicona lekko zaznaczającym się ryzalitem zwieńczonym tralkową balustradą z figuralnymi rzeźbami. Dach jest wysoki czterospadowy z lukarnami i powiekami. Prostokątne skrzydła nakryte dachami naczółkowymi. Wmurowano również w szczycie skrzydła zachodniego herb założycieli rezydencji - Widebachów. Na dziedzińcu znajduje się fontanna w piaskowcowej obudowie, a od południa i zachodu pałacu zachowały się resztki fosy
    • wieża bramna
    • park
    • dwie oficyny.
Biecz2.JPG
Biecz3.JPG
Biecz4.JPG

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 10.3.13]. s. 128.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Kowalski - Zabytki Województwa Zielonogórskiego. LTN. 1987
  • Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5