Bielino (jurydyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bielino to jurydyka założona w 1757 roku przez marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego, od którego nazwiska przyjęła nazwę. Obecnie tereny Bielina znajdują się w dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy.

Jurydyka obejmowała dwa pasy terenu odległe od siebie o około 1 km:

Bieliński nadał jurydyce plan szachownicy, co pozwoliło mu na utworzenie regularnych działek budowlanych. Osią była szeroka na 26 metrów ulica, która otrzymała nazwę Bielińskiej i biegła od Królewskiej do Siennej, zwężając się przy Królewskiej, ponieważ po jednej stronie stała karczma „Otwock”, a po drugiej pałac biskupa płockiego Antoniego Dembowskiego.

Przecznice Próżna, Świętokrzyska i Sienna są dawnymi drogami narolnymi. Gdy w 1766 roku Bieliński rozparcelował ostatnią należąca do niego włókę i wytyczył ulicę Wilczą, Bielińska została przedłużona do granicy ról miejskich, czyli do Wilczej. Przecznice w południowej części Bielińskiej znajdowały się mniej więcej co 100 metrów, były śladami dawnych miedz. Wyjątek stanowiła ulica Wilcza, która biegła 150 metrów za Hożą. Spowodowane było to tym, że Wilcza nie szła miedzą a środkiem dawnej roli. W 1770 roku wszystkie ulice zmierzono i nazwano, a ulica Bielińska otrzymała nazwę Marszałkowskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1994

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]