Bieniewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°5′18″N 20°17′37″E
- błąd 38 m
WD 54°6'N, 20°18'E
- błąd 2270 m
Odległość 1440 m
Bieniewo
wieś
Ilustracja
Zabytkowy kościół pararafialny pw. Marii Magdaleny w Bieniewie
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat lidzbarski
Gmina Lubomino
Liczba ludności (2011) 249[1]
Strefa numeracyjna 89
Kod pocztowy 11-135[2]

zmiana Lubomino

Tablice rejestracyjne NLI
SIMC 0480572
Położenie na mapie gminy Lubomino
Mapa konturowa gminy Lubomino, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Bieniewo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Bieniewo”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Bieniewo”
Położenie na mapie powiatu lidzbarskiego
Mapa konturowa powiatu lidzbarskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bieniewo”
Ziemia54°05′18″N 20°17′37″E/54,088333 20,293611

Bieniewo (niem. Benern) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Lubomino.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś lokowana była w 1316 roku przez biskupa warmińskiego Eberharda na powierzchni 50 włók. Pierwszy proboszcz Wacław wymieniany był tu w dokumencie z 1346 roku.

Bieniewo w znacznym stopniu zostało zniszczone w czasie wojny polsko-krzyżackiej 1519-1521. Kolejny kościół, który konsekrowany był przez biskupa warmińskiego Marcina Kromera w roku 1580, spłonął w roku 1697. Trzecia świątynia poświęcona była przez biskupa warmińskiego Andrzeja Załuskiego w roku 1702. W roku 1784 kościół ten częściowo rozebrano i wybudowano obecny w roku 1798.

Po II wojnie światowej w Bieniewie funkcjonowała szkoła podstawowa.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Przed reformacją parafia Bieniewo należała do archiprezbiteratu orneckiego. Należały do niej wówczas dwa kościoły filialne w Piotraszewie i Wolnicy.

Kościół w Bieniewie położony jest na wzgórzu. Jest to budowla orientowana, salowa, nakryta stropem o zaokrąglonych bocznych odcinkach. Kościół ma kruchtę od południa, zakrystię od północy i wieżę od zachodu. Wieża w przyziemiu wzniesiona z kamieni polnych, wyżej nadbudowana w 1850 roku z cegły, posiada pilastry w narożach[3]. Na wschodnim szczycie kościoła znajduje się sygnaturka zwieńczona kogutkiem z blachy.

Ołtarz główny z końca XVIII wieku wykonany został przez Chrystiana Beniamina Schultza. Po bokach ołtarza znajdują się rzeźby św. Piotra i św. Pawła. Obrazy ołtarzowe św. Marii Magdaleny i św. Rocha są najprawdopodobniej pędzla Jana Strunge z około 1840 roku.

Ambona jest także z warsztatu Schultza. Chrzcielnica powstała w początkach XIX w. w pracowni Biereichela Młodszego, a jej styl nawiązuje do rokoko. W tym samym stylu są wykonane pod koniec XIX w. chór muzyczny i prospekt organowy.

Z innego wyposażenia kościoła należy zwrócić uwagę na barokowy krucyfiks z połowy XVIII w. wiszący na ścianie południowej oraz z tego samego okresu cykl obrazów 12 Apostołów.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1783 w Bieniewie było 60 domów.

Liczba mieszkańców: w roku 1818 - 284 osoby, w 1939 - 539, w 1998 - 256.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Bieniewo w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2019-12-19] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. Kod pocztowy Bieniewo •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa, www.kodypocztowe.info [dostęp 2019-12-19].
  3. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 ​ISBN 83-7200-631-8​ s. 140

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Chrzanowski, Przewodnik po zabytkowych kościołach północnej Warmii, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn, 1978. (str. 12 opis kościoła)
  • Jan Chłosta, Słownik Warmii, Wydawnictwo LITTERA, Olsztyn, 2002, ​ISBN 83-914158-5-6​ (str. 36 - opis wsi)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]