Bieriozowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bieriozowo
Берёзово
Herb
Herb
Państwo  Rosja
Okręg autonomiczny  Chanty-Mansyjski Okręg Autonomiczny – Jugra
Data założenia 1593
Populacja (2010)
• liczba ludności

7081
Nr kierunkowy +7 34674
Kod pocztowy 628 140
Tablice rejestracyjne 86
Położenie na mapie Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego - Jugry
Mapa lokalizacyjna Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego - Jugry
Bieriozowo
Bieriozowo
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Bieriozowo
Bieriozowo
Ziemia 63°56′N 65°03′E/63,933333 65,050000
Strona internetowa
Portal Portal Rosja

Bieriozowo (ros. Берёзово) osiedle typu miejskiego w Rosji, w Chanty-Mansyjskim Okręgu Autonomicznym - Jugrze, ośrodek administracyjny Rejonu Bieriozowskiego.

Miasto leży nad rzeką Północna Sośwa, ok. 42 km od jej ujścia do Obu.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Miasto liczy 7 081 mieszkańców (stan na 1 stycznia 2010 r. Większość populacji stanowią Rosjanie i inni europejscy osadnicy; niewielką grupę stanowią też rdzenni mieszkańcy okręgu - Chantowie i Mansowie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bieriozowo zostało założone jako pierwsze rosyjskie osiedle na terenach obecnego Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego - Jugry w 1593 r., na miejscu starego chantyjskiego grodu Suhmut-Wasz, inaczej zwanego Chal-Usz co w przekładzie oznacza "brzozowy gródek". Początkowo miasto nosiło nazwę Bieriozow (ros. Берёзов) i było ufortyfikowanym osadą położoną 1100 km na północ od najbliższego innego rosyjskiego punktu osadniczego w zachodniej Syberii - Tobolska.

Miasto przez długi czas było miejscem zesłań politycznych. W 1729 r. zmarł tutaj dawny faworyt cara Piotra I, a następnie carycy Katarzyny I - książę Aleksandr Mienszykow, zesłany do Bieriezowa przez ich następcę, zaś w 1730 r. uwięziono tu wraz z rodziną księcia Aleksieja Dołgorukowa, brata-bliźniaka Wasilija Dołorukowa. Także w Bieriozowie zmarł w 1747 r. zesłany tu 5 lat wcześniej wraz z żoną generał Andriej Ostermann. W XIX do Bieriezowa zsyłano m.in. dekabrystów, zaś w XX w. - rewolucjonistów.

W latach 1719 i 1808 miasto spłonęło doszczętnie w wyniku pożaru, zaś pożar z 1887 r. zniszczył znaczną część osady.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]