Bierna (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Bierna w innych znaczeniach tej nazwy.
Bierna
Bierna
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat zgorzelecki
Gmina Sulików
Wysokość 260-280[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 364[2]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-970[3]
Tablice rejestracyjne DZG
SIMC 0192442
Położenie na mapie gminy Sulików
Mapa lokalizacyjna gminy Sulików
Bierna
Bierna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bierna
Bierna
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bierna
Bierna
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgorzeleckiego
Bierna
Bierna
Ziemia51°02′07″N 15°07′14″E/51,035278 15,120556

Bierna (niem. Berna[4]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Sulików.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Bierna to wieś o długości około 1,4 km leżąca na Pogórzu Izerskim, pomiędzy Wysoczyzną Siekierczyńską i Wzgórzami Zalipiańskimi, nad górnym biegiem Czerwonej Wody, na wysokości około 260-280 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Bierna[5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
0192459 Nowoszyce część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś lokowano na prawie niemieckim w XIII wieku. Nazwa wsi ma przypuszczalnie słowiański rodowód, w języku staroserbołużyckim słowo borno oznaczało moczarowaty lub bagnisty grunt. W najstarszych dokumentach wieś zapisywano jako Berne (1483, 1490), Berna (1533), Bernaw (1563)[1]. W maju 1427 r. Bierną spustoszyli husyci maszerujący w kierunku Lubania. Miejscowość mocno wyniszczyła wojna trzydziestoletnia[1]. Jak podają współczesne kroniki najgorsze były lata 1633-1645. Napływ imigrantów religijnych z Czech doprowadził do powstania na wschodnim skraju wsi w 1658 r. kolonii zwanej dziś Nowoszyce a dawniej Neuhaus[1]. Kolejna migracja uchodźców religijnych w 1780 r. doprowadziła do założenia następnej kolonii - Wielichów[1]. Jednym z najtragiczniejszych dni w historii miejscowości był 14 czerwca 1880 r. Trwające kilkanaście godzin ulewne deszcze spowodowały gwałtowny przybór Czerwonej Wody. Rozszalały potok zniszczył doszczętnie 12 domów a 76 poważnie uszkodził. Śmierć poniosło 18 mieszkańców, w tym 5 dzieci w wieku 6-12 lat. Sąsiednie wsie poniosły tego dnia również olbrzymie straty, lecz w żadnej z nich liczba ofiar nie była tak wielka, jak w Biernej. Po 1945 r. wieś została zasiedlona przez mieszkańców z okolic Lwowa, Nadwórnej i Przemyślan. W 1845 r. Bierna wraz ze swoimi koloniami liczyła 229 domów i 1725 mieszkańców, w 1939 r. zarejestrowano 864 mieszkańców a w 2002 r. 418[7]. Krótko po II wojnie światowej miejscowość została włączona do Polski, do nowo powstałego województwa wrocławskiego i przez krótki czas znano ją jako Czerwona Woda. W 1978 roku było tu 106 gospodarstw rolnych, w 1988 roku ich liczba zmalała do 56[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[8]:

  • młyn, obecnie budynek mieszkalno-gospodarczy, nr 144, z lat 1843-1848.

Zabytki nieistniejące:

  • rezydencja ziemiańska; została zniszczona po 1945 r.[9].

Osoby związane z Bierną[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 118-121. ISBN 83-85773-60-6.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 20.
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. GUS. Rejestr TERYT
  7. Waldemar Bena, Polskie Górne Łużyce, 2003.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 257. [dostęp 11.11.2012].
  9. L.A. Dannenberg, M. Donath: Schlösser in der polnischen Oberlausitz. Meißen: 2011, s. 175.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]