Bioterroryzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bioterroryzm – rodzaj terroryzmu definiowany, jako bezprawne, nielegalne użycie czynników biologicznych wobec ludzi z zamiarem wymuszenia jakiegoś działania lub zastraszenia rządu, ludności cywilnej, lub jakiejkolwiek jej części, dla osiągnięcia celów osobistych, politycznych, społecznych lub religijnych. Czynnikiem rażenia są mikroorganizmy, bakterie (riketsje), grzyby, toksyny, produkowane przez niektóre mikroorganizmy, a także trucizny roślinne. Często, wyżej wymienione środki, są dodatkowo modyfikowane, aby stanowiły jeszcze większe zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, zwierząt, a także roślin. Drobnoustroje chorobotwórcze mogą być przenoszone za pomocą pocisków rakietowych, bomb lotniczych, pojemników czy przesyłek listowych. Rozprzestrzenianiu się szkodliwych substancji sprzyjają także, wcześniej zarażeni, naturalni nosiciele – owady: pchły, kleszcze, pluskwy, wszy odzieżowe, muchy, komary. Mogą one przenosić drobnoustroje bezpośrednio na ludzi, wodę bądź żywność[1]. Bezobjawowi nosiciele danej choroby zakaźnej są w stanie łatwo przemieszczać się na duże odległości[2].

Ataki bioterrorystyczne są trudne do wykrycia, gdyż mikroorganizmy są łatwe do ukrycia i transportu, a już niewielka ich ilość jest groźna i skuteczna. Są to środki, które łatwo można rozpylić w miejscach publicznych: teatrze, metrze, hali sportowej. Nie jest problemem zanieczyszczenie wody w wodociągach czy produktów spożywczych w fabrykach. Łatwo rozpylić je także z wysokich budynków czy mostów. Jednocześnie kilkudniowy okres utajnienia pozwala oddalić się terroryście z miejsca przestępstwa. W związku z tym narasta problem „niewidoczności” potencjalnego przeciwnika, a do tego bioterroryzm wydaje się lepiej sprawdzać wśród mniejszych grup terrorystycznych, co także stanowi duży problem dla grup antyterrorystycznych walczących z tym zjawiskiem[3].

Naukowcy z Ośrodka Kontroli Chorób (Center for Disease Control – CDC) podzielili niebezpieczne czynniki biologiczne na 3 kategorie:

Rzadkie dotąd stosowanie broni biologicznej wynika z kilku przyczyn. Wielu potencjalnych bioterrorystów nie posiada wiedzy oraz możliwości technicznych niezbędnych do jej produkcji. Pewnym ograniczeniem jest zagrożenie dla samego atakującego, albowiem broń biologiczna jest bronią obosieczną. Od momentu „uwolnienia” zarazków nad atakowanym obszarem traci się nad nimi kontrolę i możliwość sterowania. Zarówno organizacje terrorystyczne, jak i rządy państw są niechętne stosowaniu czynników biologicznych, ponieważ są one nieprzewidywalne. Na skutek mutacji, cechy składające się na zjadliwość wirusów czy bakterii ulegają wzmocnieniu lub osłabieniu. Nowe właściwości patogenów mogą się diametralnie różnić od przewidzianych w chwili ataku. Poza tymi aspektami, ważny element stanowi moralna odraza wobec użycia broni biologicznej. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że powodowane przez nią cierpienia oraz jej nie dające się ograniczyć działanie zniechęcają terrorystów do jej użycia. Skutki wykorzystania broni biologicznej mogłyby bowiem na zawsze zrazić społeczeństwo do sprawy, która była przyczyną ataku[5].

Przypisy

  1. P. Kępka, Bioterroryzm Polska wobec użycia broni biologicznej, Difin s.a., Warszawa 2009, s.23-24.
  2. T. Szopa, Teoria graficznego przedstawienia terytorialnego rozkładu ryzyka i zagrożeń, Mapy terytorialnego rozkładu ryzyka, Edura 2004, s. 28.
  3. W. Kostecki, Strach i potęga Bezpieczeństwo międzynarodowe w XXI wieku, Poltext, Warszawa 2012, s. 58-59.
  4. P. Kępka, Bioterroryzm Polska wobec…, op. cit., s. 46.
  5. http://www.antyterroryzm.republika.pl/raporty_csips.pdf

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Kępka: Bioterroryzm Polska wobec użycia broni biologicznej. Warszawa: Difin, 2009, s. 23-46. ISBN 978-83-7641-048-7.
  2. Wojciech Kostecki: Strach i potęga Bezpieczeństwo międzynarodowe w XXI wieku. Warszawa: Poltext, 2012, s. 58-59. ISBN 978-83-7561-135-9.
  3. Tadeusz Szopa: Koncepcja graficznego przedstawiania terytorialnego rozkładu ryzyka i zagrożeń, Mapy terytorialnego rozkładu ryzyka. EDURA, 2004, s. 28.
  4. Zagrożenie atakami terrorystycznymi w Polsce (pol.). [dostęp 31 maj 2013].