Biszcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biszcza
Dawna cerkiew prawosławna, obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Najświętszego Serca Jezusa
Dawna cerkiew prawosławna, obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Najświętszego Serca Jezusa
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat biłgorajski
Gmina Biszcza
Liczba ludności (2008) 1.901
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 23-425
Tablice rejestracyjne LBL
SIMC 0886469
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Biszcza
Biszcza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biszcza
Biszcza
Ziemia50°24′38″N 22°38′32″E/50,410556 22,642222
Urząd Gminy w Biszczy

Biszcza (do 30 grudnia 1999 Biszcza Pierwsza) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Biszcza, na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad rzeką Łazobną.

Wieś królewska Biescza, położona była w 1589 roku w starostwie niegrodowym krzeszowskim w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Miejscowość jest siedzibą gminy wiejskiej Biszcza.

W Biszczy urodziła się w 1949 roku Genowefa Tokarska, od 2007 wojewoda lubelski, a wcześniej wielokrotny wójt gminy Biszcza.

Infrastruktura i kultura[edytuj]

Biszcza składa się z dwóch części – Biszczy-Osiedla (dawniej Biszczy Pierwszej) na południu Biszczy-Kolonii (dawniej Biszczy Drugiej) na północy oraz Biszczy-Trzeciej zwanej Kopytkiem. Miejscowość liczy około 2000 mieszkańców. W Biszczy znajduje się Gminny Ośrodek Zdrowia, poczta, przedszkole, szkoła podstawowa i gimnazjum. Działa tu Gminny Ośrodek Kultury (z zespołem śpiewaczym Rutyna) oraz oraz Gminna Biblioteka Publiczna. Sport oparty jest o drużynę piłki nożnej Albatros.

Historia[edytuj]

Pomnik w centrum

Biszcza powstała na przełomie XV i XVI wieku jako część starostwa krzeszowskiego, z którym w 1588 roku została oddana przez Sejm kanclerzowi Janowi Zamoyskiemu i jego spadkobiercom. W dokumentach jeszcze do połowy XVIII miejscowość funkcjonuje pod nazwą Biescza. Do XX wieku Biszcza była ośrodkiem klucza dóbr ordynackich, a 1 stycznia 1867 została stolicą gminy w nowo utworzonym powiecie biłgorajskim.

W czasie okupacji hitlerowskiej, hitlerowcy wymordowali biszczańskich Żydów, natomiast polskich mieszkańców wysiedlono. Na ich miejsce, również przymusowo, sprowadzeni zostali przez Niemców Ukraińcy[2]. We wsi powstał posterunek Ukraińskiej Policji Pomocniczej[3].

Po II wojnie światowej w Biszczy powstało duże Państwowe Gospodarstwo Rolne.

Zabytki i turystyka[edytuj]

XIX-wieczne nagrobki na cmentarzu prawosławnym

Głównym zabytkiem Biszczy jest kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Jezusa z 1912. Wzniesiony jako cerkiew prawosławna, w 1919 roku został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego. We wsi znajdują się czynne cmentarze prawosławny oraz rzymskokatolicki[4].

W centrum wsi, przed Urzędem Gminy znajduje się pomnik ku czci legionistów poległych w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Epitafium na budynku Urzędu Gminy upamiętnia pacyfikację mieszkańców wsi w 1945 r.

W Biszczy mieści się także prywatne muzeum militariów Antoniego Kurowskiego, dowódcy plutonu kawalerzystów im. 3 Pułku Ułanów Śląskich (tzw. Izba Pamięci).

Okolice Biszczy mają warunki naturalne do rozwoju turystyki wypoczynkowej i agroturystyki. Biszcza praktycznie nie posiada bazy noclegowej; najbliższe ośrodki zapewniające nocleg i wyżywienie znajdują się w Żarach i w Wólce Biskiej, bądź w Tarnogrodzie.

Szlaki turystyczne[edytuj]

szlak rowerowy zielony Szlak im. Józefa Złotkiewicza

Struktury wyznaniowe[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 24.
  2. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 111-112.
  3. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 115.
  4. D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994, s. 29.
  5. Nasza wiara nie jest ciężarem, tylko naszą otuchą. Nowa Gazeta Biłgorajska. [zarchiwizowane z tego adresu].
  6. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 15 stycznia 2017.