Bitwa morska pod Naksos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa morska pod Naksos
Wojna beocka 379 p.n.e.371 p.n.e.
Ilustracja
Wybrzeże Naksos
Czas 376 p.n.e.
Miejsce Naksos
Terytorium Grecja
Wynik zwycięstwo Aten
Strony konfliktu
Sparta Ateny
Dowódcy
Pollis Chabrias
Siły
65 trier 83 triery
Straty
24 triery zniszczone, 8 zdobytych przez Ateńczyków 18 trier
Położenie na mapie Grecji
Mapa konturowa Grecji, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
37°06′24,56″N 25°22′32,07″E/37,106821 25,375576

Bitwa morska pod Naksos – starcie zbrojne, które miało miejsce we wrześniu roku 376 p.n.e. między siłami Drugiego Ateńskiego Związku Morskiego pod dowództwem Chabriasa a flotą spartańską pod wodzą Pollisa.

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Bitwa była skutkiem dążeń Spartan do odzyskania utraconej po bitwie pod Knidos przewagi morskiej nad pozostałymi państwami greckimi i rozbicia koalicji antyspartańskiej oraz przywrócenia hegemonii Sparty wśród miast greckich.

Celem taktycznym było odblokowanie oblężonego przez siły koalicji i strategicznie ważnego miasta Naksos na wyspie o tej samej nazwie w centralnej części Cyklad.

Chabrias dysponował w bitwie eskadrą liczącą 83 trier, a Pollis flotą 65 trier.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy atak przypuścili Spartanie. Dowodzone osobiście przez Pollisa prawe skrzydło sił spartańskich złożone z najlepszych załóg uderzyło na lewe skrzydło linii ateńskiej. Staranowaniu uległo wiele okrętów ateńskich, spośród których część poszła na dno, w tym okręt dowódcy tego odcinka, Cedona, który poległ. Reszta znalazła się w krytycznej sytuacji, ścieśniona na niewielkiej przestrzeni.

Krytyczną sytuację dostrzegł Chabrias i natychmiast uderzył głównymi siłami swej floty na związane walką spartańskie okręty. W zaciętych zmaganiach liczniejsza flota ateńska zaczęła zacieśniać pierścień okrążenia wokół eskadry spartańskiej. Teraz ściśnięte okręty Pollisa nie mogły swobodnie manewrować, narażając się na atak taranem. Wiele z nich zostało ciężko uszkodzonych, wiele poszło na dno, a załogi zginęły lub dostały się do niewoli. Pozostałe okręty spartańskie zdołały się przedrzeć i uciec.

Chabrias nie ścigał uciekinierów, zajął się ratowaniem rozbitków i organizacją pogrzebu poległym. Dzięki temu resztki floty spartańskiej ocalały.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwo Ateńczyków było całkowite. Tracąc 18 własnych okrętów zniszczyli 24 triery przeciwnika, a 8 zdobyli, biorąc załogi do niewoli.

Zwycięstwo umocniło prestiż Aten w Grecji, osłabieniu uległa natomiast pozycja Sparty, która po bitwach pod Knidos i Naksos nie odzyskała już swojej dawnej przewagi na morzu. Umocniło także wiarę samych Ateńczyków w swoją siłę, zachwianą do tej pory klęską nad Ajgospotamoj i przegraną wojną peloponeską.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im Spiegel der... – Page 4270 by Hildegard Temporini, Wolfgang Haase