Przejdź do zawartości

Bitwa nad Barking Creek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Hurricane Mk I
Supermarine Spitfire

Bitwa nad Barking Creek[1]omyłkowe starcie pomiędzy samolotami brytyjskiego RAF 6 września 1939 roku.

Przebieg

[edytuj | edytuj kod]

Zajście rozpoczęło się o 6:15[2], rankiem 6 września 1939 roku, gdy obsługa baterii reflektorów u ujścia rzeki Blackwater zameldowała o nadlatującym nad wybrzeże nieprzyjacielskim samolocie[3] – w rzeczywistości był to samolot wracający z samotnego patrolu, zaś pomyłka wynikała z braku doświadczenia załogi punktu obserwacyjnego[4]. Do przechwycenia maszyny skierowano sekcję z 56 Dywizjonu[3] z North Weald[4], korzystającego z samolotów Hurricane[5]. Jednak z nieznanych powodów poderwały się samoloty całego dywizjonu, w tym dwa rezerwowe, które podążyły za dywizjonem w pewnej odległości[3]. Żaden z pilotów nie miał doświadczenia bojowego[4].

Stacja radarowa w Esseksie[3] omyłkowo zinterpretowała samoloty dywizjonu jako maszyny niemieckie, co doprowadziło do poderwania czterech kolejnych dywizjonów do odparcia rzekomego ataku[3]: 151 Dywizjonu z North Weald, latającego na samolotach Hurricane oraz 54, 65 i 74 Dywizjonu z Hornchurch, wyposażonych w samoloty Spitfire[4]. 56 Dywizjon został też ostrzelany przez baterie artylerii przeciwlotniczej[3].

Dowodzący 74 Dywizjonem Adolph Malan początkowo wydał rozkaz ataku na dwie rzekomo wrogie maszyny, jednak szybko zorientował się w pomyłce i nakazał wycofanie, jednak ten rozkaz nie dotarł do dwóch pilotów, Johna Freeborna i Paddy'ego Byrne'a[4]. Efektem tego starcia były zestrzelone dwa samoloty rezerwowe typu Hurricane z 56 Dywizjonu, które leciały za ogonem macierzystej jednostki, zginął zaś jeden pilot[3] – Montague Hulton-Harrop[4] – i był to pierwszy brytyjski pilot wojskowy, który zginął w II wojnie światowej[5].

Skutki

[edytuj | edytuj kod]

Obaj piloci zostali po wylądowaniu aresztowani i postawieni przed sądem, który jednak ich uniewinnił, uznając bałagan panujący w tym dniu za zbyt duży, by można było przypisać pilotom winę. W sądzie Malan występował jako świadek oskarżenia i zarzucił Freebornowi nieodpowiedzialność i ignorowanie rozkazów, zaś Freeborn uważał, że Malan chciał jedynie zrzucić z siebie odpowiedzialność[4].

Omyłkowe starcie z 6 września stało się impulsem do przebudowy systemu kierowania myśliwcami, w tym procedur komunikacji i systemu nanoszenia danych na stoły w pokojach operacyjnych[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Łukasz Męczykowski: Wrzesień 1939: Dlaczego Brytyjczycy nie zaatakowali?. [w:] Histmag.org [on-line]. Pierwszy polski portal historyczny, 2014-09-01. s. 4. [dostęp 2017-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-02)]. (pol.).
  2. John Duffell: The battle of Barking Creek: Fighter Command’s forst fatality of World War II - An early victim of ‘friendly fire’. [dostęp 2017-08-02]. (ang.).
  3. a b c d e f g Łukasz Męczykowski: Wrzesień 1939: Dlaczego Brytyjczycy nie zaatakowali?. [w:] Histmag.org [on-line]. Pierwszy polski portal historyczny, 2014-09-01. s. 3. [dostęp 2017-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-02)]. (pol.).
  4. a b c d e f g The Battle of Barking Creek. [w:] Blitzwalkers [on-line]. 2013-09-27. [dostęp 2017-08-02]. (ang.).
  5. a b First Fighter Pilot killed in the war (Aka - The battle of Barking Creek). BBC. [dostęp 2017-08-02]. (ang.).