Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim
II wojna punicka
Ilustracja
Śmierć Flaminiusza - obraz z 1880 r.
Czas 21 czerwca 217 p.n.e.
Miejsce brzegi Jeziora Trazymeńskiego
Terytorium Republika rzymska
Wynik zdecydowane zwycięstwo Kartagińczyków
Strony konfliktu
Republika rzymska Kartagina
Dowódcy
Flaminiusz Hannibal
Siły
~ 30 000 ~ 40 000
Straty
~ 15 000 poległo 1500 poległo
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
miejsce bitwy
miejsce bitwy
43°12′09″N 12°07′04″E/43,202500 12,117778
II wojna punicka

Rodan - TicinusTrebiaJezioro TrazymeńskieKannyNola 1Nola 2Nola 3Syrakuzy - KapuaSilarusHerdonia 1Herdonia 2NumistroAsculumNowa Kartagina - Petelia - BaeculaGrumentumMetaurusIlipaKrotonarzeka BagradasZama

Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim – jedna z większych bitew II wojny punickiej, która miała miejsce 21 czerwca 217 p.n.e. między kartagińską armią Hannibala a rzymską armią Flaminiusza. Armia Hannibala odniosła trzecie w tej wojnie zdecydowane zwycięstwo.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Dzięki zwycięstwu w bitwie nad Trebią Hannibal ruszył na południe. Rzymianie byli pewni, że celem wędrówki jego armii jest Rzym. Dlatego też w stronę nadciągającego wroga wysłano konsula Flaminiusza, by przeciął drogę wojskom inwazyjnym.

Armia rzymska[edytuj | edytuj kod]

Konsul Flaminiusz nie był genialnym wodzem – o wiele lepiej znał się na polityce. Był jednak człowiekiem bardzo opanowanym i odważnym. Jego armia liczyła 30 000 dobrze uzbrojonych żołnierzy. Zajęli oni pozycje na wzgórzu, nie wiedząc o tym, że Hannibal jest już tylko o dzień drogi od armii rzymskiej.

Według Zarysu historii wojskowości powszechnej Janusza Sikorskiego, wojska rzymskie zostały zaatakowane w marszu. Ich dowódca Flaminiusz zaniechał wysyłania zwiadowców, sądząc, że wojska kartagińskie są jeszcze daleko. Zarządził więc marsz wzdłuż brzegów jeziora.

Armia kartagińska[edytuj | edytuj kod]

Armia ta była zbieraniną różnych nacji. Skład wojsk nosił na sobie ślad wędrówki z Afryki. Byli wśród tych żołnierzy Numidowie, Libijczycy, Iberowie, Ligurowie. W wyniku epidemii i trudnej drogi potężna armia stopniała do 40 000 ludzi (z wszystkich słoni przetrwał tylko jeden - Surus). Na czele tych wojsk stał Hannibal - człowiek posiadający wielki autorytet i posłuch u żołnierzy, a przede wszystkim niezwykły talent wojskowy.

Schemat przebiegu bitwy

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Rankiem 21 czerwca pod osłoną mgły Hannibal wysłał swą lekką konnicę, aby zablokowała przewidywaną drogę ucieczki Rzymian, a resztę sił ukrył wzdłuż drogi, którą mieli oni nadciągnąć. Libijczycy i Iberowie zostali odesłani, by ochraniać obóz. Hannibal wydał rozkaz do jednoczesnego ataku dla wszystkich swych wojsk.

Krótka, 3-godzinna bitwa zakończyła się całkowitą klęską Rzymian przypartych do brzegu jeziora, gdzie w panice szukali ratunku przed armią kartagińską. Poległo 15 000 żołnierzy rzymskich, w tym odpowiedzialny za klęskę Flaminiusz. Pozostałe 10 000 żołnierzy poszło w rozsypkę.

Według Zarysu historii wojskowości powszechnej Janusza Sikorskiego bitwa ta miała następujący przebieg. Wojska kartagińskie rozmieszczone na wzgórzach zaatakowały rozciągnięte kolumny rzymskie. Atak ten przeprowadzony nagle (byli oni ukryci), z zaskoczenia (Rzymianie sądzili, że wróg jest daleko), oraz zamykający wszystkie drogi ucieczki (kolumna przednia i tylna zostały dodatkowo otoczone), przyniósł oczekiwany rezultat. Armia rzymska nie była w stanie uformować szeregów, co spowodowało rzeź wśród jej żołnierzy. Dowódcy rzymskiemu Flaminiuszowi, po bitwie Galowie odcięci głowę, ponieważ zauważyli że ten walczył w hełmie ze skalpem Gala[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Elwira Watała, Odcięte głowy władców. Oficyna Wydawnicza RYTM. Warszawa 2009, 71.