Bitwa nad rzeką Garonna (732)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa nad rzeką Garonna
Muzułmańskie najazdy na Galię
Ilustracja
położenie rzeki Garonna
Czas 732
Miejsce rzeka Garonna lub Dordogne (rzeka) w pobliżu Bordeaux
Przyczyna obrona Akwitanii przed wojskami muzułmańskimi
Wynik zwycięstwo wojsk arabskich
Strony konfliktu
Akwitania Umajjadzi
Dowódcy
Odo Abd ar-Rahman Ghafiki
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane, prawdopodobnie znaczne nieznane, prawdopodobnie nieznaczne
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce bitwy
miejsce bitwy
45°02′29″N 0°36′24″W/45,041389 -0,606667
Wojny Franków z muzułmanami

Tuluza (721) - Garonna (732) - Poitiers (732)
Awinion (737) - Narbona (737) - Berre (737)
Nimes (737) - Orbieu (793) - Albelda (851)

Bitwa nad rzeką Garonna miała miejsce w 732 roku. Bitwa rozegrała się między wojskami arabskimi, dowodzonymi przez gubernatora Al-Andalus, Abd ar-Rahmana Ghafikiego a siłami księstwa Akwitanii, prowadzonymi przez księcia Odona Wielkiego. Walki zakończyły się zwycięstwem Arabów.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Abd ar-Rahman od momentu objęcia władzy jako gubernator, zaczął organizować wyprawy mające na celu ekspansję w Galii. W 731 roku uporał się z berberskimi buntownikami z państewka Munuzy, obejmującego część Katalonii i Septymanii. Munuza był sojusznikiem Odona[1][2]. Następnym celem była Akwitania, która już raz zdołała odeprzeć najazd muzułmanów z Półwyspu Iberyjskiego, pokonując gubernatora Al-Andalus, al-Chaulaniego, w bitwie pod Tuluzą.

Wojska arabskie przekroczyły Pireneje przez zachodnie przełęcze i znalazły się w Gaskonii. Okoliczne miasta i osady zostały złupione, wraz z historyczną stolicą regionu Auch, po czym najeźdźcy skierowali się na Bordeaux. Miasto zostało zdobyte z marszu, złupione, a wszyscy obrońcy zostali zabici. Wobec niszczycielskiego najazdu Odon zebrał wojska i ruszył w stronę Bordeaux, chcąc zatrzymać postępy Arabów. Do bitwy doszło nad rzeką Garonna lub nad rzeką Dordogne. Walki zakończyły się klęską wojsk akwitańskich, które poniosły ciężkie straty i uległy rozbiciu[3]. Krótko po bitwie Arabowie najechali i złupili okoliczne klasztory, po czym ruszyli w stronę Tours.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Rozprężenie w szeregach wojsk muzułmańskich, spowodowane łupieniem klasztorów i miast, dało czas Odonowi na zebranie nowych sił i poinformowanie Karola Młota o nadchodzącym zagrożeniu. Frankijski majordom, dotychczas skonfliktowany z księciem Akwitanii, wykorzystał sytuację i narzucił Odonowi swoje warunki w zamian za sojusz. Połączone siły frankijskie starły się jeszcze w tym samym roku z muzułmanami w bitwie pod Poitiers, walki zakończyły się zwycięstwem chrześcijan.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Coppée, Henry, History of the Conquest of Spain by the Arab Moors, Gorgias Press, 2002.
  • Ellis Edward Sylvester, The Story of the Greatest Nations: A Comprehensive History, Extending from the Earliest Times to the Present, Founded on the Most Modern Authorities Including A Complete Chronology of the World and a Pronouncing Vocabulary Of Each Nation. New York, 1913.
  • | Meadows Ian, Arabs in Occitania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Coppée, Henry, History of the Conquest of Spain by the Arab Moors, Gorgias Press, 2002.
  2. Ellis Edward Sylvester, The Story of the Greatest Nations: A Comprehensive History, Extending from the Earliest Times to the Present, Founded on the Most Modern Authorities Including A Complete Chronology of the World and a Pronouncing Vocabulary Of Each Nation. New York, 1913.
  3. | Meadows Ian, Arabs in Occitania.