Bitwa nad rzeką Garonna (732)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa nad rzeką Garonna
Muzułmańskie najazdy na Galię
Ilustracja
położenie rzeki Garonna
Czas 732
Miejsce rzeka Garonna lub Dordogne (rzeka) w pobliżu Bordeaux
Przyczyna obrona Akwitanii przed wojskami muzułmańskimi
Wynik zwycięstwo wojsk arabskich
Strony konfliktu
Akwitania Umajjadzi
Dowódcy
Odo Abd ar-Rahman Ghafiki
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane, prawdopodobnie znaczne nieznane, prawdopodobnie nieznaczne
Wojny Franków z muzułmanami

Tuluza (721) - Garonna (732) - Poitiers (732)
Awinion (737) - Narbona (737) - Berre (737)
Nimes (737) - Orbieu (793) - Albelda (851)

Bitwa nad rzeką Garonna miała miejsce w 732 roku. Bitwa rozegrała się między wojskami arabskimi, dowodzonymi przez gubernatora Al-Andalus, Abd ar-Rahmana Ghafikiego a siłami księstwa Akwitanii, prowadzonymi przez księcia Odona Wielkiego. Walki zakończyły się zwycięstwem Arabów.

Bitwa[edytuj]

Abd ar-Rahman od momentu objęcia władzy jako gubernator, zaczął organizować wyprawy mające na celu ekspansję w Galii. W 731 roku uporał się z berberskimi buntownikami z państewka Munuzy, obejmującego część Katalonii i Septymanii. Munuza był sojusznikiem Odona[1][2]. Następnym celem była Akwitania, która już raz zdołała odeprzeć najazd muzułmanów z Półwyspu Iberyjskiego, pokonując gubernatora Al-Andalus, al-Chaulaniego, w bitwie pod Tuluzą.

Wojska arabskie przekroczyły Pireneje przez zachodnie przełęcze i znalazły się w Gaskonii. Okoliczne miasta i osady zostały złupione, wraz z historyczną stolicą regionu Auch, po czym najeźdźcy skierowali się na Bordeaux. Miasto zostało zdobyte z marszu, złupione, a wszyscy obrońcy zostali zabici. Wobec niszczycielskiego najazdu Odon zebrał wojska i ruszył w stronę Bordeaux, chcąc zatrzymać postępy Arabów. Do bitwy doszło nad rzeką Garonna lub nad rzeką Dordogne. Walki zakończyły się klęską wojsk akwitańskich, które poniosły ciężkie straty i uległy rozbiciu[3]. Krótko po bitwie Arabowie najechali i złupili okoliczne klasztory, po czym ruszyli w stronę Tours.

Następstwa[edytuj]

Rozprężenie w szeregach wojsk muzułmańskich, spowodowane łupieniem klasztorów i miast, dało czas Odonowi na zebranie nowych sił i poinformowanie Karola Młota o nadchodzącym zagrożeniu. Frankijski majordom, dotychczas skonfliktowany z księciem Akwitanii, wykorzystał sytuację i narzucił Odonowi swoje warunki w zamian za sojusz. Połączone siły frankijskie starły się jeszcze w tym samym roku z muzułmanami w bitwie pod Poitiers, walki zakończyły się zwycięstwem chrześcijan.

Bibliografia[edytuj]

  • Coppée, Henry, History of the Conquest of Spain by the Arab Moors, Gorgias Press, 2002.
  • Ellis Edward Sylvester, The Story of the Greatest Nations: A Comprehensive History, Extending from the Earliest Times to the Present, Founded on the Most Modern Authorities Including A Complete Chronology of the World and a Pronouncing Vocabulary Of Each Nation. New York, 1913.
  • | Meadows Ian, Arabs in Occitania.

Przypisy

  1. Coppée, Henry, History of the Conquest of Spain by the Arab Moors, Gorgias Press, 2002.
  2. Ellis Edward Sylvester, The Story of the Greatest Nations: A Comprehensive History, Extending from the Earliest Times to the Present, Founded on the Most Modern Authorities Including A Complete Chronology of the World and a Pronouncing Vocabulary Of Each Nation. New York, 1913.
  3. | Meadows Ian, Arabs in Occitania.