Bitwa o Dobrzycę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa o Dobrzycę
II wojna światowa, Front wschodni
Czas 5 - 8 lutego 1945
Miejsce Dobrzyca (powiat wałecki)
Terytorium III Rzesza, obecnie Polska
Przyczyna Operacja pomorska
Wynik Zwycięstwo polskie
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
 Polska
Dowódcy
gen. Stanisław Popławski, gen. Bolesław Kieniewicz, płk Gienadij Szejpak, ppłk Wincenty Potapowicz
Siły
dwa bataliony 2 pp dywizji "Märkisch Friedland", 4, 6, i 1 Dywizje Piechoty 1 AWP
Straty
4 DP - 208 poległych, 6 DP - 166 poległych, 5 BAC - 26 zaginionych, 1 DP - 100 poległych i zaginionych
brak współrzędnych
Wal pomorski 1945.png

Bitwa o Dobrzycę – bitwa stoczona w dniach 5 - 8 lutego 1945 roku o majątek Dobrzyca podczas II wojny światowej, jedna z bitew o przełamanie Wału Pomorskiego w czasie operacji pomorskiej.

Dobrzyca leżała w niemieckim systemie obrony w 1945 w pasie pozycji ryglowej Wału Pomorskiego. Znajdowała w rejonie walk 1 Armii Wojska Polskiego gen. S. Popławskiego o Wał Pomorski. Broniły majątku 2 pp dywizji "Märkisch Friedland".

Niemcy przygotowywali Dobrzycę do obrony, jak większość miejscowości w pasie Wału Pomorskiego, silnie ją fortyfikując. W pasie obrony było 35 schronów żelbetowych i 10 skorup schronów (schrony nieukończone, rozpoczęte latem 1944). W styczniu z miejscowości ewakuowali całą ludność cywilną.

Po pierwszych walkach na pozycjach przesłaniania Wału Pomorskiego 3 i 6 Dywizja Piechoty 3 lutego otrzymały zadanie przełamania pozycji głównej Wału Pomorskiego. Działania dywizji wspierała artyleria armijna, która zdążyła podciągnąć do sił głównych. 4 DP otrzymała zadanie natarcia na kierunku Smolno, Zdbiczno, wieś Zdbice i jez. Dobre. 6 DP od północy jeziora Dobrego do wsi Nadarzyce. Pas natarcia 15 km.

Działania główne rozpoczęto 4 lutego wieczorem. Próba przełamania z marszu, na północy jeziora Dobrego nie powiodła się. Słabo umocniony odcinek był trudno dostępny, bagnisty (nie można było wykorzystać broni ciężkiej). 5 lutego rano 2 i 3 batalion 11 Pułku Piechoty wdarły się na pozycję główną Wału. Po południu połączone siły dwóch batalionów ok. 16 podeszły do szosy Wałcz - Czaplinek w rejonie majątku Dobrzyca. Niemcy kontratakując otoczyli dwa bataliony. Ok. 18 ruszył z odsieczą okrążonym 10 Pułk Piechoty i dwa inne bataliony. Rano 6 lutego dowódca 4 DP siłami 10 i 11 PP z dwoma bateriami 6 PAL i częścią sił 4 dywizjonu artylerii pancernej uderzył w kierunku zachodnim celem opanowania szosy i majątku Dobrzyca. Siły te dotarły do okrążonych o 5.00 rano 6 lutego. Przez całą noc pokonali w walkach 4 kilometry. W nocy z 5 na 6 lutego dowództwo 1 AWP podjęło decyzję wprowadzenia do walki 1 DP, która wraz z 4 i 6 DP otrzymała zadanie pogłębienia wyłomu. Natarcie powiodło się, siły 4 DP doszły do szosy Czaplinek - Wałcz, odcinając Niemcom drogę odwrotu na Kołobrzeg. Próby przełamania Wału przez 4 DP w dwóch innych miejscach nie powiodły się. Jeszcze gorzej powiodło się siłom 6 DP walczącej pod Nadarzycami (tylko 6 lutego straciła 220 zabitych i 315 rannych).

Kolejną batalią po przełamaniu Wału było odcięcie drogi Wałcz - Mirosławiec i zamknięcie Niemcom odwrotu na zachód. Zadanie to wykonywała 6 DP - nacierając na Iłowiec, następnie 4 DP (działając po zajęciu Dobrzycy na południe) oraz wprowadzone do walki 1 Warszawska Samodzielna Brygada Kawalerii, 1 i 2 Dywizje Piechoty. 1 i 2 DP miały opanować Mirosławiec.

Straty polskie w walkach o Dobrzycę, Iłowiec, Rudki i Golce: 4 DP - 208 poległych, 6 DP - 166 poległych, 5 BAC - 26 zaginionych, 1 DP - 100 poległych i zaginionych.

Walki żołnierzy polskich o Dobrzycę zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic po 1945 r. "DOBRZYCA 5 - 8 II 1945".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Komorowski, Boje polskie 1939 - 1945 - przewodnik encyklopedyczny, wyd. Bellona Warszawa 2009
  • Rudolf Dzipanow, 1 AWP w bitwie o Wał pomorski, wyd. MON 1990
  • Mała Encyklopedia Wojskowa t. 2 wyd. MON Warszawa 1970