Bitwa o Głowaczów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa o Głowaczów
II wojna światowa, kampania wrześniowa
Czas 10 września 1939
Miejsce Głowaczów, 18 km od Kozienic
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna próba przegrupowania na Głowaczów i Ryczywół 13 Dywizji Piechoty
Wynik zwycięstwo wojsk polskich
wycofanie się Niemców za Radomkę
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  III Rzesza
Dowódcy
Walenty Parat n/n
Siły
13 Dywizja Piechoty
1 Batalion Czołgów Lekkich
1 Dywizja Lekka (III Rzesza)
brak współrzędnych

Bitwa o Głowaczów – stoczona 10 września 1939 roku w Głowaczowie i okolicach bitwa między polską 13 Dywizją Piechoty a niemiecką 1 Dywizją Lekką[1].

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po walkach pod Tomaszowem Mazowieckim 13 Dywizja Piechoty, przemieszczała się na wschód by przekroczyć Wisłę przez tzw. most maciejowicki. Pułkownik Kaliński wydał dowódcom oddziałów 13 Dywizji Piechoty rozkaz do przegrupowania na Głowaczów i Ryczywół, celem połączenia się w pobliskim lesie. Przed świtem 10 września pierwszy wyruszył do Głowaczowa 13 batalion saperów. Po dotarciu do miejscowości, został zaskoczony i ostrzelany przez Niemców, którzy zdążyli już zdobyć wieś. Saperzy trafili do niewoli[2].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Po dotarciu do Głowaczowa pełnych sił polskiej 13 Dywizji Piechoty rozpoczęła się bitwa. W początkowej fazie bitwy oddziały polskie ulegały pod silnym ostrzałem niemieckim. Po początkowych niepowodzeniach zaatakował 44 pułk piechoty dowodzony przez kapitana Walentego Parata wspierany przez część 1 batalionu czołgów lekkich, w którym znajdowały się polskie czołgi typu 7TP[1]. Po dwóch godzinach walki Polacy zajęli Głowaczów, a Niemcy zmuszeni byli wycofać się za Radomkę. Podczas bitwy zniszczono przynajmniej 4 niemieckie czołgi w tym jeden typu Panzerkampfwagen IV i 2 Pz 35 (t) co dokumentują zdjęcia[2][3].

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Po zwycięstwie zwolniono jeńców – saperów oraz oficerów, zdobyto także prowiant i amunicję. Od niemieckich jeńców dowiedziano się o rozmieszczeniu jednostek nieprzyjaciela oraz o zajęciu Ryczywołu. Dzięki znalezionym dokumentom polscy żołnierze odkryli sposób porozumiewania się z dywersantami niemieckimi[2]. Była to jedna z niewielu bitew, które Polacy bez pomocy wojsk innych państw, wygrali z wojskami niemieckimi.

Pamięć[edytuj | edytuj kod]

Na cmentarzu w Głowaczowie znajduje się zbiorowa mogiła poległych w bitwie polskich żołnierzy. Jest ich tam pochowanych 86 z czego 24 zidentyfikowanych. Ze strony niemieckiej śmierć poniósł wysoki rangą oficer, którego pogrzebano w Głowaczowie. Dwa tygodnie później jego ciało zostało przewiezione do III Rzeszy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grzegorz Kocyk: Wojna obronna 1939 roku. zapilcze.host56.com. [dostęp 2013-10-25].
  2. a b c Kucharski 2007 ↓, s. 219–220
  3. Straty czołgów Panzer IV 1939 – zdjęcia. dws.org.pl. [dostęp 2013-10-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Kucharski: Przegląd Historyczno-Wojskowy nr 3. 2007, s. 219–220. ISSN 1640-6281.