Bitwa o Nową Kartaginę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o Nową Kartaginę
II wojna punicka 218201 p.n.e.
Cartagena 209 aC.svg
Cartagena
Czas 209 p.n.e.
Miejsce Kartagena, region Murcii
Terytorium Hiszpania
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Kartagińczycy Rzymianie
Dowódcy
Magon Publiusz Korneliusz Scypion
Siły
1 000 Kartagińczyków,
2 000 obrońców miasta
25 000 piechoty,
2 500 jazdy,
100 okrętów
Straty
wysokie, masakra obrońców nieznane
II wojna punicka

Rodan - TicinusTrebiaJezioro TrazymeńskieKannyNola 1Nola 2Nola 3Syrakuzy - KapuaSilarusHerdonia 1Herdonia 2NumistroAsculumNowa Kartagina - Petelia - BaeculaGrumentumMetaurusIlipaKrotonarzeka BagradasZama

Bitwa o Nową Kartaginę – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 209 p.n.e.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Równocześnie z walkami prowadzonymi przez Hannibala w Italii, zaostrzyła się sytuacja w Hiszpanii, gdzie stały siły kartagińskie dowodzone przez Hazdrubala, Magona i Hazdrubala syna Giskona. Po sukcesach Kartagińczyków w roku 211 p.n.e. oraz śmierci Korneliusza Scypiona, Rzymianie wysłali do Hiszpanii nowe wojska pod wodzą Gajusza Klaudiusza Nerona, które miały połączyć się z siłami legata Lucjusza Marcjusza.

Kolejny rok przyniósł sukcesy Kartagińczykom, którzy wyparli Rzymian z niemalże całej Hiszpanii. W roku 210 p.n.e. senat rzymski wysłał do Iberii kolejną armię w sile 10 000 piechoty i 2500 jazdy pod wodzą Publiusza Korneliusza Scypiona, który po pokonaniu przeciwnika nad rzeką Ebro w roku 209 p.n.e. wyruszył na stolicę Kartagińczyków w Hiszpanii - Nową Kartaginę. Po wzmocnieniu siły wojska Scypiona wynosiły 25 000 piechoty i 2 500 jazdy wspieranych przez flotę rzymską (ok. 100 okrętów). Stacjonujący w mieście Magon dysponował siłami 1 000 ludzi oraz 2 000 uzbrojonych mieszkańców.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Po dotarciu do miasta Rzymianie rozłożyli się obozem a flota zajęła stanowiska od strony morza. Do pierwszego starcia doszło już następnego dnia, kiedy to oddział 500 ludzi Magona zaatakował 2 000 Rzymian przygotowujących się do szturmu. Po krótkiej walce Kartagińczycy, ponosząc pewne straty wycofali się do miasta. Równocześnie pozostali legioniści przystawiali drabiny do murów z innej strony, próbując wedrzeć się do środka. Atak zakończył się porażką Rzymian, a wielu z nich poległo spadając z dużej wysokości z drabin. Następnego dnia Rzymianie w większej sile podjęli kolejny szturm. Nowe oddziały w sile 500 ludzi zaatakowały od strony mielizny, gdzie nie było obrony kartagińskiej. Po wejściu na mury, Rzymianie weszli od tej strony do miasta likwidując obrońców i otwierając bramy, przez które wdzierali się pozostali żołnierze. Doszło do masakry ludności i rabunku miasta. Niedobitki obrońców z Magonem na czele po schronieniu się w miejscowej cytadeli, poddały się Rzymianom. Dopiero wówczas Scypion nakazał zaprzestania rzezi. W mieście Rzymianie zdobyli olbrzymie łupy, Kartagińczyków sprzedano w niewolę, natomiast rdzennym Iberyjczykom darowano wolność, dzięki czemu większość miejscowych plemion przeszła na stronę Scypiona.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Nowaczyk: Kartagina 149–146 p.n.e., Wyd. Bellona, Warszawa 2008.