Bitwa o Santa Clarę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa o Santa Clarę
Rewolucja kubańska
Ilustracja
Che Guevara po bitwie o Santa Clarę
Czas 28 grudnia 19581 stycznia 1959
Miejsce Santa Clara
Terytorium Kuba
Wynik ostateczne zwycięstwo nad rządem Batisty
Strony konfliktu
Ruch 26 Lipca Kuba reżim Batisty
Dowódcy
Ernesto Guevara
Rolando Cubela
Roberto Rodriguez
Nunez Jimenez
Joaquin Casillas †
Cornelio Rojas †
Fernandez Suero
Candido Hernandez
Siły
ok. 340 partyzantów 3900 żołnierzy
10 czołgów
1 bombowiec B-26
1 pancerny pociąg
Straty
nieznane 2900 wziętych do niewoli
Położenie na mapie Kuby
Mapa lokalizacyjna Kuby
miejsce bitwy
miejsce bitwy
22,405278°N 79,954167°W/22,405278 -79,954167

Bitwa o Santa Clarę – ostatnia bitwa rewolucji kubańskiej, która rozegrała się pod koniec 1958 r. i doprowadziła do zdobycia kubańskiego miasta Santa Clara przez rewolucyjne oddziały Ernesta Guevary. Bitwa przyniosła decydujące zwycięstwo partyzantom walczącym z reżimem generała Fulgencio Batisty. Dwanaście godzin po zdobyciu miasta Batista uciekł z Kuby, a Fidel Castro ogłosił całkowite zwycięstwo.

Zajęcie miasta[edytuj | edytuj kod]

28 grudnia 1958 r. oddział Che Guevary przemieszczał się z przybrzeżnego portu Caibarién do miasta Camajuani, leżącego pomiędzy Caibarién a Santa Clarą. Jednak zanim tam dotarł, rządowy garnizon stacjonujący w Camajuani opuścił swój posterunek i oddał miasto bez jednego wystrzału. Guevara skierował się więc w kierunku Santa Clary, na przedmieścia której dotarł o zmierzchu. Tam Che, który miał do dyspozycji ok. 340 ludzi, podzielił oddział na dwie grupy. Południową kolumną dowodził pułkownik Casillas Lumpuy, którego grupa jako pierwsza podjęła walkę z obroną miasta.

Żeby wspomóc obrońców, Batista wysłał pancerny pociąg z zapasami amunicji, broni i wojskiem. Jego trasa biegła wzdłuż wzgórza Capiro, znajdującego się na północnym wschodzie miasta. Mieściło się tam również stanowisko dowodzenia, więc Guevara wysłał swój „oddział straceńców” pod wodzą dwudziestotrzyletniego Roberto Rodrígueza (znanego jako El Vaquerito) w celu jego zdobycia. Partyzanci mieli to zrobić używając wyłącznie granatów, co udało im się bardzo szybko, gdyż obrońcy opuścili wzgórze, a pociąg zaczął wycofywać się do miasta.

W tym czasie druga grupa dowodzona przez Rolando Cubela i wspierana przez cywilów rozpoczęła w mieście serię potyczek z siłami rządowymi. Dwa wojskowe garnizony, które tam stacjonowały znalazły się pod oblężeniem sił Cubela, pomimo wsparcia samolotu, snajperów i czołgów.

Przejęcie pociągu[edytuj | edytuj kod]

Guevara chcąc zatrzymać pociąg wykorzystał buldożery z miejscowej szkoły rolniczej do uszkodzenia szyn. Pociąg został wykolejony, a jadący nim oficerowie postanowili podjąć rozmowy pokojowe. W tym czasie zwykli żołnierze, których morale było bardzo niskie, zaczęli się bratać z rebeliantami mówiąc, że są już zmęczeni walką ze swoim rodakami. Później pojawiły się doniesienia mówiące o tym, że poddanie pociągu zostało wcześniej ustalone, a żołnierze zostali przekupieni.

Chociaż przejęcie pociągu i zdobycie miasta ostatecznie zakończyło rewolucyjne walki, to następnego dnia rządowe gazety obwieściły Batistę zwycięzcą bitwy o Santa Clarę. Media powiązane z siłami Castro poinformowały natomiast o przyspieszeniu przejęcia władzy nad rządową armią[1].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alistair Cooke (2 stycznia 1959). Cuban dictator flees. The Guardian (London)