Bitwa o zamek Itter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek Itter w 1979

Bitwa o zamek Itterpotyczka pomiędzy siłami amerykańskimi i wspomagającymi ich żołnierzami niemieckimi a żołnierzami dywizji Waffen-SS, stoczona 5 maja 1945 roku w zamku Itter w Tyrolu.

Tło historyczne[edytuj]

W czasie II wojny światowej położony w Tyrolu zamek Itter (niem. Schloss Itter), zbudowany w XII wieku, pełnił funkcję więzienia dla francuskich VIP-ów. Uwięzieni w nim byli między innymi byli premierzy Francji Édouard Daladier i Paul Reynaud, generałowie Maurice Gamelin i Maxime Weygand oraz między innymi: Jean Borotra, André François-Poncet, Michel Clemenceau, Albert Lebrun i Marie-Agnès de Gaulle.

Administracyjnie zamek należał do obozu koncentracyjnego Dachau, ale warunki w nim panujące odbiegały daleko od warunków samego obozu koncentracyjnego.

Bitwa[edytuj]

Zamek został wyzwolony 4 maja 1945 przez oddziały amerykańskiej 103 Dywizji Piechoty. Po wyzwoleniu zamku dołączyły do nich elementy 23 Batalionu Czołgowego amerykańskiej 12 Dywizji Pancernej. Dzień później zamek został zaatakowany przez oddziały 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”. Planowali oni odbić zamek i wymordować jego mieszkańców. Po stronie amerykańskich obrońców stanęli wyzwoleni francuscy więźniowie, dekorowany oficer Wehrmachtu major Josef Gangl, 14 antynazistowskich żołnierzy Wehrmachtu. Wśród obrońców było przynajmniej dwóch Polaków - lub osób pochodzenia polskiego - w tym kapral Edward „Stinky” Szymczyk, który był operatorem armaty czołgowej[1].

W trakcie zaciętych walk około 100–150 esesmanów zyskało przewagę (ogniową i materialną) i prawie udało im się zdobyć zamek, ale jego obrońcy zostali uratowani przez nadciągające z odsieczą oddziały amerykańskie i austriackich partyzantów. Dowódcą obrońców zamku był kapitan John C. „Jack” Lee, Jr. W trakcie oblężenia, broniąc zamku, zginął niemiecki major Josef Gangl, zastrzelony przez strzelca wyborowego.

Kapitan John C. „Jack” Lee, Jr., który dowodził obroną zamku, na kilka miesięcy przed swoją śmiercią (zmarł w styczniu 1973) określił bitwę i sytuację, w której się wtedy znalazł, jako „kompletnie zwariowaną imprezę” (ang. Well, it was just the damnedest thing)[2].

Przypisy

  1. Daniel Ramos: Castle Itter: The Strangest Battle of World War II (ang.). 2015. [dostęp 2016-05-10].
  2. Stephen Harding: The Last Battle: When U.S. And German Soldiers Joined Forces In the Waning Hours of World War II In Europe. Filadelfia: Da Capo Press, 2013, s. 185. ISBN 978-0-306-82208-7.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]