Bitwa o zamek Itter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa o zamek Itter
II wojna światowa, Front Zachodni
Ilustracja
Zamek Itter w 1979 r.
Czas 5 maja 1945
Miejsce Zamek Itter
Terytorium Austria
Wynik Zwycięstwo sił antynazistowskich
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
Francja wyzwoleni jeńcy francuscy
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Austria austriaccy antynaziści
Flag of the Schutzstaffel.svg Waffen-SS
Dowódcy
Stany Zjednoczone kpt. John C. Lee
Stany Zjednoczone por. Harry Basse
Balkenkreuz.svg mjr Josef Gangl†
Flag of the Schutzstaffel.svg Hstuf Kurt-Siegfried Schrader[1]
Flag of the Schutzstaffel.svg Oberf Georg Bochmann
Siły
16 żołnierzy 12 Dywizji Piechoty U.S. Army
13 żołnierzy Wehrmachtu
kilku wyzwolonych jeńców francuskich
jeden austriacki i dwóch niemieckich antyfaszystów
jeden dezerter z Waffen-SS
elementy 104 Dywizji Piechoty U.S. Army
4 czołgi M4 Sherman
150-200 żołnierzy 17 Dywizja Grenadierów Pancernych SS
1 armata Flak 41 i 2 Flak 38
Straty
jeden zabity, czterech rannych, jeden zniszczony czołg nieznane, 100 wziętych do niewoli[2]
Położenie na mapie Austrii
Mapa lokalizacyjna Austrii
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia47°28′14″N 12°08′22″E/47,470556 12,139444

Bitwa o zamek Itter – unikatowa potyczka pod koniec II wojny światowej, w której atak oddziałów Waffen-SS był odpierany wspólnie przez siły amerykańskie i żołnierzy Wehrmachtu[3]. Została stoczona 5 maja 1945 r. w zamku Itter w Tyrolu.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej położony w Tyrolu zamek Itter (niem. Schloss Itter), zbudowany w XII wieku, pełnił funkcję więzienia dla francuskich VIP-ów. Uwięzieni w nim byli między innymi byli premierzy Francji Édouard Daladier i Paul Reynaud, generałowie Maurice Gamelin i Maxime Weygand, a także Jean Borotra, André François-Poncet, Michel Clemenceau, Albert Lebrun i Marie-Agnès de Gaulle. Administracyjnie należał do obozu koncentracyjnego Dachau.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Zamek został wyzwolony 4 maja 1945 przez oddziały amerykańskiej 103 Dywizji Piechoty. Po wyzwoleniu zamku dołączyły do nich elementy 23 Batalionu Czołgowego amerykańskiej 12 Dywizji Pancernej. Dzień później zamek został zaatakowany przez oddziały 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”. Planowali oni odbić zamek i zabić jeńców. Po stronie amerykańskich obrońców stanęli wyzwoleni francuscy więźniowie i towarzyszące im kobiety oraz kilkunastu żołnierzy Wehrmachtu z majorem Josefem Ganglem na czele. Wśród obrońców było przynajmniej dwóch Polaków lub osób pochodzenia polskiego, w tym kapral Edward „Stinky” Szymczyk, który był operatorem armaty czołgowej[4].

W trakcie zaciętych walk około 100–150 esesmanów zyskało przewagę ogniową i materialną i było bliskich zdobycia zamku, do czego nie doszło dzięki nadejściu odsieczy oddziałów amerykańskich. Dowódcą obrońców zamku był kapitan John C. „Jack” Lee, Jr. W trakcie oblężenia zginął major Gangl, zastrzelony przez strzelca wyborowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a book review by Thomas E. Nutter: The Last Battle: When U.S. and German Soldiers Joined Forces in the Waning Hours of World War II in Europe, www.nyjournalofbooks.com [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  2. The Austrian castle where Nazis lost to German-US force - BBC News, www.bbc.com [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  3. Małgorzata Gołota: Bitwa o zamek Itter. Niezwykły sojusz wojsk USA i Wehrmachtu przeciwko SS. polskatimes.pl, 2013-05-31. [dostęp 2018-09-08].
  4. Daniel Ramos: Castle Itter: The Strangest Battle of World War II (ang.). 2015. [dostęp 2016-05-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]