Bitwa pod Łopusznem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Łopusznem
(bitwa pod Wiśniowcem)
ilustracja
Czas 28 kwietnia 1512
Miejsce pola pod Wiśniowcem oraz Łopusznem[1]
Terytorium Ukraina
Wynik wygrana Litwniów i Polaków
Strony konfliktu
Korona Królestwa Polskiego
Wielkie Księstwo Litewskie
Chanat Krymski
Dowódcy
Mikołaj Kamieniecki
Konstanty Iwanowicz Ostrogski
Mengli I Girej
Siły
5 000 kawalerii 30 000
Straty
1 000 około 24 000

Bitwa pod Łopusznem (znana także jako bitwa pod Wiśniowcem) miała miejsce 28 kwietnia 1512 roku.

W bitwie tej wojska polsko-litewskie pod dowództwem hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Kamienieckiego oraz hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego rozbiły najazd Tatarów Krymskich, którymi dowodził Mengli I Girej.

Kawaleria polska, licząca 5 tysięcy żołnierzy, dowodzona przez Mikołaja Kamienieckiego, przy wsparciu oddziałów litewskich i ruskich, wycięła w pień 24 tysiące (według niektórych źródeł 10 tysięcy) Tatarów i uwolniła kilkunastotysięczny jasyr.

Przypisy

  1. * Łopuszno w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa, 1902.

Bibliografia[edytuj]