Bitwa pod Al-Mansurą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Al-Mansur
Wyprawy krzyżowe
Czas 8–11 lutego 1250
Miejsce Al-Mansura
Terytorium dzisiejszy Egipt
Wynik nierozstrzygnięta, strategiczny sukces Ajjubidów
Strony konfliktu
Krzyżowcy Ajjubidzi
Dowódcy
Ludwik IX Święty Fachr ad-Din
Bajbars
Siły
nieznane nieznane
Straty
znaczne nieznane
VI wyprawa krzyżowa

DamiettaAl-MansuraFariskur

Bitwa pod Al-Mansurą – starcie zbrojne, które miało miejsce w lutym 1250 w trakcie VI wyprawy krzyżowej (1248–1254). Na czele wojsk krzyżowych stał król francuski Ludwik IX.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1249 armia Ludwika IX zdobyła Damiettę i przeczekała w niej przybór Nilu[1].

W grudniu 1249 wojska krzyżowe stanęły pod Al-Mansurą, gdzie drogę zastawiła im armia egipska pod dowództwem Fachr ad-Dina. Przez sześć tygodni wojska obu stron nie podejmowały akcji zbrojnych i nie przekraczały oddzielającego ich kanału. Dopiero 8 lutego 1250 krzyżowcy odkryli przejście przez bród Al-Bahr as-Saghir. Pomimo wyraźnych rozkazów króla Robert I d'Artois zaatakował z zaskoczenia muzułmanów i zdobył ich obóz. Fachr ad-Din zginął w trakcie walki[2].

Robert wraz z wojskami templariuszy postanowił ścigać uciekających nieprzyjaciół i z marszu zdobyć Al-Mansurę. Nowy egipski wódz Bajbars opanował panikę wśród swych oddziałów i opracował plan zasadzki na krzyżowców. Nakazał otworzyć bramy miasta, wpuścić wojska Roberta, a potem zaatakować je z bocznych ulic. Krzyżowcy wpadli w pułapkę i zostali wybici. Wśród poległych był m.in. Robert i 285 z 290 templariuszy[3].

Po tym sukcesie wojska muzułmańskie przeszły do ofensywy i zaatakowały armię Ludwika. Krzyżowcom udało się utrzymać pozycję po ciężkiej walce, a wojska egipskie wycofały się do Al-Mansury. 11 lutego wzmocnione siły muzułmańskie zaatakowały po raz kolejny, a w walce zginął wielki mistrz templariuszy Guillaume de Sonnac[4]. Bitwa pozostała nierozstrzygnięta, choć wojska zachodnie poniosły cięższe straty, a siły egipskie znalazły się w lepszej sytuacji strategicznej. Krzyżowcy na osiem tygodni utknęli pod Al-Mansurą, a muzułmanie odcięli ich od transportów z Damietty[4].

W kwietniu 1250 doszło do bitwy pod Fariskur, podczas której Ludwik IX dostał się do niewoli[5].

Przypisy

  1. Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom III, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1997, s. 246–247.
  2. Tamże, s. 248.
  3. Tamże, s. 249.
  4. a b Tamże, s. 250.
  5. Tamże, s. 252.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]