Bitwa pod Arausio
| najazd Cymbrów i Teutonów | |||
 Migracja Cymbrów i Teutonów | |||
| Czas | |||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna |
próba powstrzymania inwazji przez Rzymian | ||
| Wynik |
zwycięstwo Cymbrów i Teutonów | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Francji  | |||
| 44°08′00″N 4°48′00″E/44,133333 4,800000 | |||
Bitwa pod Arausio (lub Arauzjoną)[1] – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 października 105 p.n.e. w rejonie miasta Arausio (obecnie Orange) w Galii Narbońskiej i rzeki Rodan.
Naprzeciw sił germańskich plemion Cymbrów i Teutonów stanęły dwie rzymskie armie pod dowództwem konsula Gnejusza Maliusza Maksymusa i prokonsula Kwintusa Serwiliusza Cepiona.
Cymbrowie i Teutonowie pod przywództwem króla Bojoryksa (łac. Boiorix) w trakcie swej wędrówki wzdłuż Renu dotarli w październiku 105 r. p.n.e. do Arausio. Napotkali tam dwie rzymskie armie konsularne. Dokładny przebieg bitwy nie jest znany, wiadomo jedynie, że Cepion sprzeciwiał się oddaniu dowództwa w ręce Maksymusa, uważając go za obywatela niższego stanu. Nieporozumienia doprowadziły do sytuacji, w której dwie rzymskie armie wyruszyły przeciw Germanom nie współdziałając ze sobą.
Według opisu Waleriusza Antiasa, z którego korzystał Liwiusz, około 80 tys. legionistów i 40 tys. osłaniających tabor wojsk pomocnczych poniosło dotkliwą klęskę. Wśród poległych znaleźli się dwaj synowie Maksymusa[2]. Udało się zbiec zaledwie 10 legionistom, którzy później powiadomili o klęsce. Wśród nich znajdował się prokonsul Cepion. Straty Rzymian podane przez Antiasa, znanego z przesadnych opisów, zapewne należy uznać za znacznie mniejsze. Brak jest danych co do strat poniesionych przez Cymbrów i Teutonów. Przyczyn klęski upatruje się w nieudolności konsulów i braku współdziałania ich wojsk wobec przeważających sił barbarzyńców (ok. 200 tysięcy). Po powrocie do Rzymu obydwaj zostali skazani na wygnanie[2].
Barbarzyńcy nie podjęli marszu w kierunku Rzymu, gdyż rozdzielili się w dalszej wędrówce: Cymbrowie skierowali się ku Hiszpanii, natomiast Teutonowie wyruszyli na ziemie Galii.
Niepowodzenia, jakich doznali Rzymianie w pierwszych latach walk z Germanami i często przesadzone wiadomości o rozmiarach porażek i okrucieństwie barbarzyńców, wywołały w Rzymie obawy przed inwazją. Przyspieszyło to reformę armii rzymskiej przeprowadzoną przez Mariusza w roku 104 p.n.e., która wydatnie zwiększyła wartość bojową legionów, a także doprowadziła do wybrania go na konsula. W ciągu następnych trzech lat wódz na czele swych wojsk całkowicie zniszczył Cymbrów i Teutonów w bitwach pod Aquae Sextiae i Vercellae.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Max Cary, Howard Hayes Scullard: Dzieje Rzymu. Od najdawniejszych czasów do Konstantyna. T. 1. Warszawa: PIW, 1992, s. 422-423. ISBN 83-06-01859-1.
- Aleksander Krawczuk: Kronika starożytnego Rzymu. Warszawa: Iskry, 1986, s. 139. ISBN 83-207-1432-X.