Bitwa pod Arausio
|
|||
Migracja Cymbrów i Teutonów |
|||
| Czas | 6 października 105 p.n.e. | ||
| Miejsce | pomiędzy miastem Arausio (obecnie Orange) a Rodanem | ||
| Przyczyna | próba powstrzymania inwazji Cymbrów i Teutonów przez Rzymian | ||
| Wynik | Zwycięstwo Cymbrów i Teutonów | ||
| Strony konfliktu | |||
|
|||
| Dowódcy | |||
|
|||
| Siły | |||
|
|||
| Straty | |||
|
|||
| Najazd Cymbrów i Teutonów |
|---|
|
Noreia - Arausio - Aquae Sextiae - Vercellae |
Bitwa pod Arausio lub Arauzjoną[1] – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 października 105 p.n.e. pomiędzy miastem Arausio w Galii Narbońskiej (obecnie Orange) a Rodanem. Jedna z najdotkliwszych porażek armii rzymskiej w historii.
Naprzeciw sił germańskich plemion Cymbrów i Teutonów stanęły dwie rzymskie armie pod dowództwem konsula Gnejusza Maliusza Maksymusa i prokonsula Kwintusa Serwiliusza Cepiona.
Cymbrowie i Teutonowie pod przywództwem króla Bojoryksa (Boiorix) w trakcie swojej wędrówki wzdłuż Renu dotarli w październiku 105 r. p.n.e. do Arausio. W tym miejscu napotkali dwie rzymskie armie konsularne. Dokładny przebieg bitwy nie jest znany, wiadomo jedynie, że Cepion nie chciał oddać dowództwa w ręce Maksymusa, uważając go za obywatela niższego stanu. Nieporozumienia doprowadziły do sytuacji, w której dwie rzymskie armie ruszyły przeciw Germanom nie współpracując ze sobą.
Według opisu Waleriusza Antiasa, z którego korzystał Liwiusz, około 80 000 legionistów i 40 000 osłaniających tabor auxiliaries poniosło dotkliwą klęskę. Wśród poległych znaleźli się dwaj synowie Maksymusa[2]. Udało się zbiec zaledwie 10 legionistom, którzy później poinformowali o klęsce. Wśród nich był prokonsul Cepion. Antias znany jest jednak ze swoich przesadnych opisów, dlatego straty Rzymian należy uznać za dużo mniejsze. Brak danych na temat strat wśród Cymbrów i Teutonów. Przyczyn klęski upatruje się w nieudolności konsulów, braku współdziałania ich armii oraz wielkiej liczbie barbarzyńców (ok. 200 tysięcy). Po powrocie do Rzymu obaj dowódcy zostali skazani na wygnanie[2].
Na szczęście dla pokonanych, barbarzyńcy nie podjęli marszu w kierunku Rzymu. Oba plemiona rozdzieliły się w dalszej wędrówce. Cymbrowie pomaszerowali do Hiszpanii, natomiast Teutonowie ruszyli do Galii.
Niepowodzenia, jakich doznali Rzymianie w pierwszych latach walk z Germanami i przesadzone częstokroć informacje o rozmiarach porażek oraz okrucieństwie barbarzyńców, wywołały w Rzymie obawy przed inwazją. Przyśpieszyło to reformę armii rzymskiej przeprowadzoną przez Mariusza w roku 104 p.n.e, która wydatnie zwiększyła wartość bojową legionów, oraz doprowadziło do wyboru go na konsula. W ciągu następnych trzech lat Mariusz na czele swej armii w bitwach pod Aquae Sextiae i Vercellae całkowicie zniszczył germańskich Cymbrów i Teutonów.
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Max Cary, Howard Hayes Scullard: Dzieje Rzymu: Od najdawniejszych czasów do Konstantyna. Tłum. Jerzy Schwakopf. T. 1. Warszawa: PIW, 1992, s. 422-423. ISBN 83-06-01859-1.
- Aleksander Krawczuk: Kronika starożytnego Rzymu. Warszawa: Iskry, 1986, s. 139. ISBN 83-207-1432-X.