Bitwa pod Arghandab (1987)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bitwa pod Arghandab

Ataki mudżahedinów na początku 1987 roku w Kandaharze spotkały się z odpowiedzią komunistów w ostatnim tygodniu maja 1987 roku. Ofensywę przeprowadzono w dystrykcie Arghandab, 10 km od Kandaharu. Większość z 6 tys. żołnierzy było Afgańczykami z 15. dywizji, 7. brygady czołgów wzmocnionych kolumnami z 14. i 17. dywizji i żołnierzami przysłanymi z Kabulu. Siły milicji miały odgrywać główną rolę w ofensywie. Radziecka 70. zmotoryzowana dywizja zabezpieczała je od tyłu, ograniczając swoją aktywność do minimum. Na wizytację reżim kabulski przysłał ministra obrony i ministra spraw wewnętrznych.

Ofensywa rozpoczęła się 22 maja 1987 roku i wywołała wściekłość opozycji. Paryzanci zbudowali wcześniej wiele schronów wokół Arghandabu i artyleria komunistów nie mogła pokonać ich oporu. Stingery partyzantów skutecznie przyczyniły się do ograniczenia wsparcia lotniczego dla armii rządowej. Siły rządowe zostały zobowiązane do intensywnych działań, ale trafiły na zdecydowany opór sił partyzanckich. Chwiejni żołnierze komunistyczni byli zależni od ognia helikopterów oraz nienależycie przygotowani do walki. Morale wielu z nich załamało się. Wielu z nich odmówiło ataku na pozycje partyzantów. Według niesprawdzonych źródeł, dwustu z nich zostało rozstrzelanych. Inne jednostki po starcie do wskazanego rejonu były przedmiotem przypadkowego artyleryjskiego i lotniczego bombardowania. Ponad 1200 żołnierzy rządowych zdezerterowało i przeszło do ruchu oporu.

Straty komunistów szacowano na 5–16 samolotów (według różnych źródeł), ponad 30 czołgów i transporterów, około 500 żołnierzy zabitych lub rannych.

Bitwa pod Arghandab dowiodła, że radzieckie aspiracje do kreowania niezależnego reżimu kabulskiego i użycie rządowych sił zbrojnych do zamykania operacji bez użycia radzieckiego lotnictwa nie było możliwe w działaniach 1987 roku. Połączone siły partyzanckie wspólnie mogły działać skuteczniej, niż gdy były rozbite na różne frakcje.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Isby: War in a distant Country: Invasion and Resistance. Londyn: 1989, s. 38–9.