Bitwa pod Arkadiopolis (970)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Arcadiopolis
Wojna rusko-bizantyjska 967971
Ilustracja
Przedstawienie bitwy
Czas 970
Miejsce Arkadiopolis
Terytorium Turcja
Wynik zwycięstwo wojsk bizantyjskich
Strony konfliktu
 Cesarstwo Bizantyńskie Ruś Kijowska
Dowódcy
Bardas Skleros Światosław
Straty
znaczne
Walki Bizancjum z Rusinami

Amastyda (813) - Paflagonia (830)- Konstantynopol (860) - Konstantynopol (907) - Bosfor (941) - Arkadiopolis (970) - Presław (970) - Dorostolon (971) - Korsuń (988) - Iskrestos (1043)

Bitwa pod Arkadiopolis (współcześnie Lüleburgaz w Turcji) – starcie zbrojne, które miało miejsce w 970 roku pomiędzy armią Cesarstwa Bizantyjskiego a Rusinami, zakończona zwycięstwem wojsk cesarstwa.

Sytuacja przed bitwą[edytuj]

Zaraz po swojej koronacji cesarz Jan I Tzimiskes skłaniał się ku sprawom wschodniej części państwa. W związku z tym rozpoczął negocjacje pokojowe z Ottonem I i Światosławem. O ile ten pierwszy zgodził się na warunki cesarza, to Światosław zażądał wysokiego okupu i europejskiej części cesarstwa. Jan I rozpoczął przygotowania do wojny, wysłał siły liczące 12 000 żołnierzy pod granicę Tracji zagrożonej przez Bułgarów i Rusinów pod wodzą Światosława. Na czele armii bizantyńskiej stanęli stratopedarch Piotr i szwagier cesarza Bardas Skleros[1].

Bitwa pod Arkadiopolis[edytuj]

Latem 970 roku wojska Światosława przekroczyły granicę. Pod murami[2] Arkadiopolis, ważnej twierdzy granicznej, siły bizantyjskie zadały klęskę atakującym ich przeważającym liczebnie wojskom Rusi i zmusiły je do odwrotu.

Konsekwencje bitwy[edytuj]

Bitwa nie okazała się decydująca, dopiero w 971 roku cesarz Jan I Tzimiskes ostatecznie rozgromił Rusinów i przejął władzę nad Bułgarią[3].

Przypisy

  1. Treadgold, s. 508
  2. The Oxford Dictionary of Byzantium, s. 173
  3. Ostrogorski, s. 247

Bibliografia[edytuj]

  • Warren Treadgold: A History of the Byzantine State and Society. Stanford, California: Stanford University Press, 1997, s. 508. ISBN 0-8047-2630-2.
  • Georg Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. Warszawa: PWN, 1968, s. 247.