Bitwa pod Ashdown

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Ashdown
Walki Anglosasów z wikingami
Ethelred coin.gif
Moneta z wizerunkiem Ethelreda
Czas 8 stycznia 871
Miejsce Berkshire
Terytorium Anglia
Wynik Zwycięstwo Anglosasów
Strony konfliktu
Anglosasi duńscy wikingowie
Dowódcy
Alfred Wielki, Æthelred (Wessex) Bagsecg, Halfdan Ragnarsson, pięciu Jarlów
Siły
kilka tysięcy kilka tysięcy
Straty
350 kilka tysięcy
Walki Anglosasów z wikingami

Hingston Down (835) - Ockley (851) - Englefield (870) - Basing (871) - Reading (871) - Ashdown (871) - Marton (871) - Dollar (875) - Inverdovat (877) - Ethandun (878) - Cynwit (878) - Benfleet (894) - Holme (902) - Tettenhall (910) - Confey (915) - Tempsford (917) - Corbridge (918) - Kilmashoge (919) - Brunanburh (937) - Stainmore (954) - Bauds (962) - Maldon (991) - Alton (1001) - Ringmere (1004) - Brentford (1016) - Assandun (1016) - Fulford (1066) - Stamford Bridge (1066) - Hastings (1066)

Bitwa pod Ashdown – starcie zbrojne, które miało miejsce 8 stycznia 871 w pobliżu Ashdown, Berkshire pomiędzy Anglosasami a wikingami. Nazwa Ashdown wywodzi się ze anglosaskiego słowa Æscesdūn i oznacza wzgórze jesionowe.

Pod koniec roku 870 po spustoszeniu ziem Northumbrii i Mercji głównym celem Duńczyków stało się królestwo Wessex. W obronie kraju wystąpili wówczas król Æthelred oraz jego brat Alfred. Po stoczonych pod Englefield oraz Reading bitwach, władcy ponownie zebrali swoje wojska w celu odparcia agresji wikingów.

Dnia 8 stycznia 871 r. siły Anglosasów natknęły się na Duńczyków w rejonie Ashdown. Wikingowie zajęli pozycje obronne na pobliskim wzgórzu. W czasie gdy Alfred prowadził swoje wojska ku pozycjom wikingów na wzgórze, król Æthelred uczestniczył w swoim namiocie we mszy świętej, modląc się o boską pomoc. W tym czasie krwawa walka rozstrzygała się na korzyść Anglosasów. W boju m.in. padli król duński Bagsecg oraz towarzyszący mu Jarlowie: Sidrac Starszy, Sidrac Młodszy, Osborn, Frana oraz Harald a z nimi ponad tysiąc ludzi. Po utracie swoich przywódców, pozostali przy życiu wikingowie rozpoczęli ucieczkę. Większość z nich zginęła tej samej nocy w wyniku podjętego przez wojska Alfreda pościgu.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Asser, Vita Ælfredi regis Angul Saxonum, Das Leben des Angelsachenkönigs Alfred anonym, Angelsächsische Chronik.
  • Symeon at Durham: Historia regum Anglorum et Dacorum.
  • The Anglo-Saxon Chronicle.
  • The Historical Works of Simeon of Durham. Church Historians of England, volume III, part II. Seeley’s.