Bitwa pod Borkowiczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Borkowiczami
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 5 II 1920
Miejsce pod Borkowiczami
Wynik Wygrana Polaków
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Stefan Walter
Siły
29 pułk piechoty 53 Dywizja Strzelców
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Borkowiczamiwalki polskiego 29 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej 53 Dywizji Strzelców w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1919/1920 na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych planowanych na wiosnę i lato 1920[3].

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka
Dowódca
Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
⇒ 29 pułk piechoty mjr Stefan Walter Grupa gen. Lasockiego
II/29 pułku piechoty kpt. Kazimierz Aleksandrowicz GW mjr. Waltera
III/29 pułku piechoty
kompania techniczna 29 pp
Armia Czerwona
53 Dywizja Strzelców W.I. Akimow 15 Armia
⇒ 159 Brygada Strzelców

Walki pod Borkowiczami[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1919 29 pułk piechoty obsadzał odcinek frontu nad Dźwiną od Połocka po Dzisnę. Obie strony konfliktu prowadziły tylko walki o znaczeniu lokalnym. Pułk wykonywał cały szereg wypadów za Dzisnę[4]. 3 lutego pułk otrzymał rozkaz przeprowadzenia wypadu na Borkowicze. Jego celem było zniszczenie torów i urządzeń stacyjnych służących do przeładunku zaopatrzenia dla oddziałów sowieckich[4].

Nocą z 4 na 5 lutego grupa wypadowa w składzie II i III batalion oraz kompania techniczna 29 pułku piechoty, pod dowództwem mjr. Stefana Waltera, przeprawiła się przez rzekę i nad ranem uderzyła na Borkowicze. Budynki, w których kwaterowali czerwonoarmiści, obrzucono granatami ręcznymi. Zaskoczenie przeciwnika było całkowite. Po krótkiej walce opanowano miejscowość, a po gruntownym zniszczeniu stacji oddział wypadowy wycofał się bez przeszkód na pozycje wyjściowe[5][6].
Komunikat prasowy Sztabu Generalnego z 7 lutego 1920 donosił[7]:

Front litewsko-białoruski: W nocy z dnia 5 na 6 b. m. oddziały grupy generała Lasockiego dokonały śmiałego wypadu na północ od Dzisny, w kierunku stacji kolejowej Borkowicze. W rezultacie tej akcji wzięliśmy 200 jeńców, w tem szefa brygady bolszewickiej, 4 karabiny maszynowe i duże zapasy umundurowania, zaprowiantowania i amunicji. Urządzenie kolejowe na stacji Borkowicze zniszczono.

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Wypad na Borkowicze zakończył się spektakularnym sukcesem. Polacy wzięli do niewoli kwaterujący w miasteczku sztab brygady 53 Dywizji Strzelców wraz z jego ochroną, w sumie 208 żołnierzy. Zdobyto centralę telefoniczną, magazyny mundurowe i prowiantowe. Szczególnie cenną zdobyczą były mapy z dyslokacją jednostek Armii Czerwonej. Sukces przypłacono stratą dwóch poległych i trzech rannych[4][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]