Bitwa pod Borkowiczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Borkowiczami
Wojna polsko-bolszewicka
Czas

5 lutego 1920

Miejsce

pod Borkowiczami

Terytorium

Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich

Wynik

wygrana Polaków

Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Stefan Walter
Siły
29 pułk piechoty 53 Dywizja Strzelców
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Borkowiczamiwalki polskiego 29 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej 53 Dywizji Strzelców w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1919/1920 na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych planowanych na wiosnę i lato 1920[3].

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka
Dowódca
Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
29 pułk piechoty mjr Stefan Walter Grupa gen. Lasockiego
II/29 pułku piechoty kpt. Kazimierz Aleksandrowicz GW mjr. Waltera
III/29 pułku piechoty
kompania techniczna 29 pp
Armia Czerwona
53 Dywizja Strzelców W.I. Akimow 15 Armia
⇒ 159 Brygada Strzelców

Walki pod Borkowiczami[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1919 29 pułk piechoty obsadzał odcinek frontu nad Dźwiną od Połocka po Dzisnę. Obie strony konfliktu prowadziły tylko walki o znaczeniu lokalnym. Pułk wykonywał cały szereg wypadów za Dzisnę[4]. 3 lutego pułk otrzymał rozkaz przeprowadzenia wypadu na Borkowicze. Jego celem było zniszczenie torów i urządzeń stacyjnych służących do przeładunku zaopatrzenia dla oddziałów sowieckich[4].

Nocą z 4 na 5 lutego grupa wypadowa w składzie II i III batalion oraz kompania techniczna 29 pułku piechoty, pod dowództwem mjr. Stefana Waltera, przeprawiła się przez rzekę i nad ranem uderzyła na Borkowicze. Budynki, w których kwaterowali czerwonoarmiści, obrzucono granatami ręcznymi. Zaskoczenie przeciwnika było całkowite. Po krótkiej walce opanowano miejscowość, a po gruntownym zniszczeniu stacji oddział wypadowy wycofał się bez przeszkód na pozycje wyjściowe[5][6].
Komunikat prasowy Sztabu Generalnego z 7 lutego 1920 donosił[7]:

Front litewsko-białoruski: W nocy z dnia 5 na 6 b. m. oddziały grupy generała Lasockiego dokonały śmiałego wypadu na północ od Dzisny, w kierunku stacji kolejowej Borkowicze. W rezultacie tej akcji wzięliśmy 200 jeńców, w tem szefa brygady bolszewickiej, 4 karabiny maszynowe i duże zapasy umundurowania, zaprowiantowania i amunicji. Urządzenie kolejowe na stacji Borkowicze zniszczono.

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Wypad na Borkowicze zakończył się spektakularnym sukcesem. Polacy wzięli do niewoli kwaterujący w miasteczku sztab brygady 53 Dywizji Strzelców wraz z jego ochroną, w sumie 208 żołnierzy. Zdobyto centralę telefoniczną, magazyny mundurowe i prowiantowe. Szczególnie cenną zdobyczą były mapy z dyslokacją jednostek Armii Czerwonej. Sukces przypłacono stratą dwóch poległych i trzech rannych[4][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]