Bitwa nad Bzurą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bitwa pod Bzurą)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy bitwy II wojny światowej. Zobacz też: bitwa nad Bzurą 1914.
Bitwa nad Bzurą
II wojna światowa, wojna obronna 1939
Ilustracja
Wielkopolska Brygada Kawalerii w bitwie nad Bzurą
Czas 9 – 18/22 września 1939,
bitwa w Puszczy Kampinoskiej do 24 września
Miejsce wzdłuż Bzury, rejon Kutna
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna kampania wrześniowa
Wynik zwycięstwo Niemców
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  III Rzesza
Dowódcy
Tadeusz Kutrzeba
Władysław Bortnowski
Gerd von Rundstedt
Johannes Blaskowitz
Siły
8 dywizji piechoty
2–4 brygady kawalerii
ok. 225 tys. żołnierzy
12 dywizji piechoty
5 dywizji pancernych i zmotoryzowanych
ok. 425 tys. żołnierzy
Straty
15 tys. poległych
50 tys. rannych
100 tys. wziętych do niewoli
6–8 tys. poległych
4 tys. jeńców
50 czołgów
20 dział
100 samochodów[1]
Sytuacja na froncie przed 14 września 1939

Bitwa nad Bzurą (także bitwa pod Kutnem) – starcie zbrojne, trwające od 9 do 18–22 września[2] 1939 roku. Największa bitwa wojny obronnej 1939 roku. Stoczona przez dwie polskie armie „Poznań” (gen. Tadeusz Kutrzeba) i „Pomorze” (gen. Władysław Bortnowski) z niemieckimi 8 Armią (gen. Johannes Blaskowitz) i 10 Armią (gen. Walter von Reichenau) z Grupy Armii PołudnieSüd” (gen. Gerd von Rundstedt).

9 września marszałek Edward Śmigły-Rydz potwierdził rozkaz, o który wnioskował generał Kutrzeba t.j., na czele armii „Poznań” oraz „Pomorze” uderzenie na północne skrzydło Grupy Armii Południe. Generał Kutrzeba dążył do tego uderzenia od dłuższego czasu, jednak spotykał się z odmową marszałka, który nakazywał wycofywanie wojsk armii „Poznań” w kierunku Warszawy. Celem uderzenia było zmuszenie Niemców do zaprzestania pościgu za odchodzącymi do wschodniej Polski armiami „Prusy”, „Lublin”, „Kraków”, „Karpaty”. Bitwa ta miała wyjątkowe znaczenie, ponieważ Polacy wykazali inicjatywę i byli stroną atakującą.

Przebieg bitwy[edytuj]

Rozpoczęcie działań wojennych i ich kierunek nie było zaskoczeniem dla sztabów polskich. Zastosowanie taktyki blitzkriegu znacząco zdezorganizowało polską obronę graniczną i zaplecze taktyczne. Pierwsze dni wojny nie naruszyły znacząco Armii „Poznań”, której miejsce stacjonowania znajdowało się poza głównymi kierunkami ataków.

2 września 1939 doszło do wkroczenia wojsk polskich na terytorium III Rzeszy, jednak słuszne spostrzeżenie o braku ataku strony niemieckiej, dało możliwość wsparcia Armii „Łódź”. Zaproponowano Naczelnemu Dowództwu wydania Niemcom zaczepnej bitwy pod Sieradzem. Propozycja została jednak odrzucona, gdyż postępy wojsk niemieckich w głąb kraju zmusiły do wydania rozkazu odwrotu za Wisłę.

Gen. Kutrzeba, dostosowując się do rozkazów, nakazał rozpoczęcie odwrotu. Obawiano się, że znacznie lepiej zmotoryzowane niemieckie wojsko szybciej osiągnie linię Wisły, co zablokuje możliwość przeprawy przez rzekę. Ponownie zaapelowano o możliwość zaatakowania 8 Armii niemieckiej z nieosłoniętego skrzydła. Mimo otrzymania rozkazu marszu w kierunku Warszawy spadało morale żołnierzy.

Po skontaktowaniu się z dowódcą Armii „Pomorze” gen. Bortnowskim i zapoznaniu go z planami uderzenia po raz kolejny wysłano depeszę o pozwolenie na atak. Wobec szybkiego dotarcia niemieckiego korpusu na przedmieścia stolicy i opuszczenie jej przez Naczelnego Wodza nie dały odpowiedzi. Plan poparty został przez gen. Stachiewicza, który widział korzyści dające czas na przygotowanie miasta do obrony i odciążenie Armii „Łódź” oraz udostępnienie czasu innym oddziałom na dotarcie do stolicy i wycofanie się za Wisłę. Pozwolenie Naczelnego Wodza dotarło do Kutrzeby dopiero 11 września.

Bitwa miała trzy główne fazy:

  • I faza – natarcie Polaków na Stryków (9–12 września)
  • II faza – natarcie Polaków na Łowicz (13–15 września)
  • III faza – odwrót w kierunku Warszawy, w czasie którego polskie siły uległy rozbiciu.
Bitwa bzura 13-09-39.png

W I fazie zgrupowanie uderzeniowe Grupy Armii Poznań-Pomorze, którego trzon stanowiła Grupa Operacyjna pod dowództwem gen. bryg. Edmunda Knoll-Kownackiego (skład: 14 Dywizja Piechoty, 17 Dywizja Piechoty, 25 Dywizja Piechoty, 7 Pułk Artylerii Ciężkiej), osłaniana od wschodu przez Wielkopolską Brygadę Kawalerii (dowódca gen. bryg. Roman Abraham), a od zachodu przez Grupę Operacyjną Kawalerii gen. bryg. Stanisława Grzmota-Skotnickiego (skład: Podolska Brygada Kawalerii, Pomorska Brygada Kawalerii, 7 Batalion Strzelców), zaatakowało godzinami popołudniowymi maszerującą wzdłuż prawego brzegu Bzury, na północnym skrzydle 8 Armii niemieckiej (dowódca gen. piech. Johannes von Blaskowitz), 30 Dywizję Piechoty.

17 DP płk. Mozdzyniewicza wypchnęła przeciwnika z Góry Św. Małgorzaty. 14 DP gen. Włada uderzyła na Piątek. Wielkopolska Brygada Kawalerii i Grupa Operacyjna Kawalerii gen. Grzmota-Skotnickiego udanie nacierały na pozycje niemieckiego, przerywając linie komunikacyjne X Korpusu. W ciągu 3 dni niemiecka 30 Dywizja Piechoty została pobita, ponosząc ciężkie straty (w tym ranny dowódca gen. mjr Kurt von Briesen) zepchnięta na południe mimo kontrataków. Wzięto do niewoli sporo jeńców i sprzęt. Zdobyto Łęczycę, Piątek, Uniejów, Walewice, docierając do linii OzorkówStryków.

Atak Polaków okazał się zaskoczeniem, gdyż niemieckie dowództwo nie spodziewało się przebywania w tamtym rejonie polskich oddziałów zdolnych do ataku. Zawiodło także niemieckie lotnictwo, nie wykrywając ruchów wojsk.

W następstwie tego Niemcy musieli ściągnąć początkowo całe siły 8 Armii (X Korpus Armijny: 24 DP, pozostałości 30 DP; XIII Korpus Armijny: 10 DP, 17 DP oraz 221 DP z odwodu Grupy Armii „Południe”), a potem skierowali do bitwy nad Bzurą główne siły 10 Armii, w tym XVI Korpus Armijny spod Warszawy, XV Korpus Armijny i XIV Korpus Armijny. Sprowadzenie dodatkowych sił zapobiegło przerwania niemieckiego frontu.

Polacy, po wprowadzeniu do walki 11 września na kierunku Łowicz – Głowno Grupy Operacyjnej gen. bryg. Mikołaja Bołtucia (skład: 4 Dywizja Piechoty, 16 Pomorska Dywizja Piechoty), z rozkazem poszerzenia natarcia, zaatakowali i zdobyli Łowicz znajdujący się na wschodnim skrzydle bitwy i wyrzucili z niego niemiecką 24. Dywizję Piechoty, która nie zdążyła jeszcze przygotować się do obrony. Mimo to walki były zacięte. Nocny atak pozwolił na sukces[3]. W nocy z 12 na 13 września siły polskie zostały wycofane na lewy brzeg Bzury. Polska 4 Dywizja Piechoty w zażartych walkach wyparła wroga z Bielaw i Walewic lecz Wielkopolska Brygada Kawalerii została zatrzymana.

Następnego dnia grupa gen. Knolla-Kownackiego ciągle realizowała swoje zadania w kierunku Ozorkowa, Modlina i Celestynowa, odrzucając niemieckie kontrataki. Zaczęły pojawiać się pierwsze braki w zaopatrzeniu, przez co prędkość ataku znacząco spadła.

Bitwa bzura 14-09-39.png

W II fazie gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba zdecydował o ataku w kierunku Skierniewic. Natarcie miała wykonać Armia „Pomorze” pod dowództwem gen. dyw. Władysława Bortnowskiego (skład: 26. Dywizja Piechoty; GO gen. Bołtucia: 4 DP, 16 DP). Pod osłoną natarcia na Skierniewice, pozostałe siły Armii Poznań miały się przegrupować: Grupa Operacyjna gen. Abrahama (Wielkopolska Brygada Kawalerii, Podolska Brygada Kawalerii) nad dolną Bzurę; Grupa Operacyjna gen. Knoll-Kownackiego (w poprzednim składzie) na podstawy wyjściowe do natarcia w rejonie Sochaczewa – doszło wtedy do 2,5 dniowej bitwy o Sochaczew – które stało się kluczowe dla powodzenia tej fazy operacji. Niemieckie lotnictwo rozpoczęło bombardowania siłami 4. Floty Powietrznej.

14 września GO Bołtucia musiała ponownie zaatakować, opuszczony dzień wcześniej, a teraz silnie obsadzony przez Niemców, Łowicz. W krwawych walkach udało się sforsować Bzurę i zagrozić niemieckim pozycjom. Całkowitą tragedią zakończył się natomiast atak 26 DP na wschód od Łowicza. Rozwijające się pod ciężkim niemieckim ogniem natarcie zostało wstrzymane w godzinach południowych na (przedwczesny?) rozkaz (najprawdopodobniej przeżywającego załamanie nerwowe) gen. Bortnowskiego (gen. Bołtuć wnioskował w związku z tym o odebranie gen. Bortnowskiemu dowodzenia), na podstawie niesprawdzonych informacji o marszu niemieckich oddziałów pancernych w rejon Sochaczewa. Cała 26 DP wraz z częścią 16 DP odpłynęła na północny brzeg Bzury, ponosząc niewspółmierne i niepotrzebne straty w ludziach i uniemożliwiając oddziałom Bołtucia sukces w rejonie Łowicza. Pod koniec dnia gen. Bortnowski wydał kolejny, niekonsultowany z gen. Kutrzebą, defensywny rozkaz odwrotu całości sił Armii „Pomorze” na lewy brzeg Bzury.

Bitwa bzura 16-09-39.png
Bitwa bzura 18-09-39.png
Polskie działo przeciwlotnicze Bofors wz.36 obok zbombardowanej kolumny polskiej

W III fazie bitwy, 16–18 września dowodzący polskimi oddziałami podjęli decyzję o próbie przerwania okrążenia w celu przebicia się do Warszawy. Pod naporem niemieckich sił rozpadły się polskie dywizje i pułki, a ich resztki musiały forsować rzekę. Armia „Pomorze” została zniszczona, a dowódca gen. Bortnowski dostał się 21 września do niewoli. Miał do tego doprowadzić atak pomiędzy Sochaczewem a Witkowicami. W odpowiedzi Niemcy rozpoczęli kontrnatarcie z rejonu Sochaczewa oraz ataki lotnicze bombowców na polskie pozycje. Do okolic Puszczy Kampinoskiej udało się przebić 50 tysiącom żołnierzy, do niewoli dostało się około 100 tysięcy.

Grupa Operacyjna Kawalerii gen. Abrahama, sztab gen. Kutrzeby i Knolla-Kownackiego oraz części 15. i 25. Dywizji Piechoty przez dwa dni przebijały się w stronę stolicy lub Modlinowi. 14. Pułk Ułanów Jazłowieckich skutecznie pod Wólką Węglową przebił się do Warszawy.

Bitwa nad Bzurą była jedyną przeprowadzoną na tak wielką skalę operacją zaczepną przeciwko III Rzeszy do 1941 roku.

Bitwę tę scharakteryzowało słynne, choć przesadne określenie „Z lancą na tanki”, użyte przez Aleksandra Jantę-Połczyńskiego w artykule Kawaleria w emigracyjnym Tygodniku Polskim nr 29 z 1944[4][5].

Siły stron[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939).

Siły polskie[edytuj]

Siły niemieckie[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

Walki żołnierza polskiego nad Bzurą zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem na jednej z tablic, po 1945 r. „KUTNO 10 – 17 IX 1939”, a po 1990 r. „BZURA 9 – 22 IX 1939”, oraz napisem „KUTNO” na zniczu Grobu Nieznanego Żołnierza w Krakowie.

Przypisy

  1. straty sprzętu za: Waldemar Rezmer, Armia „Poznań” 1939, Bellona, 1992, ISBN 83-11-07753-3.
  2. według różnych źródeł, bitwa w Puszczy Kampinoskiej nawet do ok. 24 września.
  3. Paweł Piotr Wieczorkiewicz: Kampania 1939 roku. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 2001. ISBN 83-88072-53-6.
  4. Władysław Kopaliński: Słownik wydarzeń, pojęć i legend XX wieku. Warszawa: PWN, 1999, s. 55. ISBN 83-01-12849-6.
  5. Henryk Markiewicz, Andrzej Romanowski: Skrzydlate słowa. Wielki słownik cytatów polskich i obcych. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 196. ISBN 83-08-03649-X.

Bibliografia[edytuj]

  • [red.] Krzysztof Komorowski: Boje Polskie 1939–1945. Przewodnik encyklopedyczny. Warszawa: Bellona, 2009, s. 68. ISBN 978-83-7399-353-2.
  • Ignacy Bukowski, Z minionych lat : wspomnienia oficera sztabu, Warszawa: MON, 1974.
  • Apoloniusz Zawilski, Bitwy polskiego Września, Łódzkie, 1989, ISBN 83-21808174.
  • Piotr Bauer, Bogusław Pawlak, Armia Poznań w wojnie obronnej 1939, Poznańskie, 1983, ISBN 83-210-0385-0.
  • Konrad Ciechanowski, Armia „Pomorze” 1939, Warszawa: MON, 1982, ISBN 83-110-6793-7.
  • Marcin Czajkowski, Wojciech Kalwat, Hubert Kuberski, Dowódcy II Wojny Światowej Tadeusz Kutrzeba, Warszawa: Kolekcja Hachette, 2012, s. 22–45, ISBN 978-83-7739-645-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]